Travman var mı? Yaşadığınız bir olaydan dolayı travma yaşıyor musunuz?

Olmaz mı çok var. Belki bir çoğunuza saçma gelebilir. Annem ve babam çok eski kafalı ebeveyinlerle büyümüşler. Onlara göre anne babanın yanında çocuğunu sevmek bile ayıpmış. O şekilde yetiştikleri için onlar da ben konuşmaya başlayınca kendilerine anne ve baba dememi istememişler. Onlara nasıl hitap edeceğimi bilemezdim hiçbir zaman. Küçükken isimleriyle hitap ettiğimi hatırlıyorum. Çünkü çevremdeki diğer herkes onlara isimleriyle hitap ediyordu. Okulda bazı arkadaşlarım bunu herkesin içinde söyleyip dalga konusu haline getirirdi. Çok utanır ve üzülürdüm. Kendimi hiçbir zaman çocuk gibi hissetmezdim. Sanki annem babam varmış ama yokmuş gibiydi. Ben de diğer insanlar gibi onlara isimleriyle hitap ettiğim için kendimi onların çocuğuymuş gibi hissetmezdim. Bu şekilde büyümek zordu. Ait hissetmiyordum kendimi onlara. Benden utanıyorlarmış, beni sevmiyorlarmış gibi gelirdi bana. Sonra büyüdükçe bu durum daha da can sıkıcı oldu. Topluluk içinde seslenmem gerekse nasıl seslenecektim ki? İsimleriyle seslensem insanlar bunu normal karşılamazdı doğal olarak. En büyük hayalim anne ve baba diyebilmekti. Kulağa çok tuhaf gelse de öyleydi maalesef. Sonra 18 yaşıma girdikten bir ay sonra annemi çok acı bir şekilde kaybettim ve ben ona bir kere bile anne diyememiştim hayattayken. İlk defa öldüğü gün anne diyebildim ona. Onu öldürmüşlerdi. Canaım çok yanıyordu. Sanki ben de ölmüştüm. Ona defalarca anne gitme desem de o çoktan gitmişti. Artık anne diyebiliyordum ama o beni duymuyordu. Sonrası çok daha acı oldu. Babam evlendi. Çok değişti annemden sonra evi terk ettim. Çok zor şeyler yaşadım. Şu an babamla konuşmuyorum ve hayatımda bir kere bile baba demedim ona da. Zaten o da pek sevmezdi beni. Şu an 26 yaşındayım. Matematik öğretmeniyim. Bütün günüm çocuklarla geçiyor. Bazen onların bile anne babasıyla olan iletişimini görünce hüzünleniyorum istemsizce. Üzerinden yıllar geçse de, kocaman bir kadın olsam da hâlâ atlatamıyorum. Kabul görmemek ve ait olamamanın verdiği acıyı iliklerime kadar hissediyorum. İçimde durmadan ağlayan bir çocuk var ve ben ne yaparsam yapayım o çocuğu mutlu edemedim.

Biraz korkunç benim. Çocukken karanlıkta saklambaç oynardık kuzenimle evde siyah çarşaf gödüm 3 tane evde var sanıyordum ne bileyim bi kaldırdım kırmızı göz geri kapattım kuzenim ise orada gülüyordu ne yapıyorum diye. Şimdi karanlıkta duramıyorum.

6 subat depreminde hatay'daydım. Hala bazen rüyamda görüyorum ve korkuyla uyanıyorum. Yüksek binalardan tedirgin oluyorum.