Eğer hatalarımızdan bir şeyler öğreniyorsak, hata yapmaktan neden bu kadar korkuyoruz?

Varsa ne ala ama bu hayatta düşene ailesi dışında kimse el uzatmaz o dost arkadaş dediğimiz adamlar aksine bi tekmede onlar vururlar

Kanka zaten kimseye güvenilmez ki asosyallik vs ne alaka benimde mesela bir sürü arkadaşım var bende kimseye güvenmiyorum sadece sohbetimi muhabbetimi ediyorum eğleniyorum köşeme çekiliyorum arkadaş bu zaten ve eminimki hiç biri zor günümde yanımda olmuycak bunun bilince de kuruyorum arkadaşlığımı mesela bi sır veya özel bi şeyimide asla kimseyle paylaşmam dost arkadaş senin eğlenicen gezecen bozacak sohbet muhabbet vesayre yoksa kimse kimsenin zor gününde yanında olmaz ki zaten

Tozacan yazcaktım bozacak olmuş

Eyvallah bu arada sen gerçekten ailen dışında birinin zor gününde yanında olcanı düşünüyomusun😅 düşünüyosan çok beklersin öyle bi şey olma ihtimali yok çünkü ki aile bile her zaman insanın yanında durur durmaz

O bile kesin değil düşün yani bırak sen eli

Evet, korku tecrübeyle bağlantılıdır ve evrimsel olarak bizi güvende tutar. Korku, potansiyel tehlikeleri algılayarak hayatta kalmamızı sağlamak için gelişmiş bir mekanizmadır. Geçmişte, insanlar tehlikelerden kaçınarak hayatta kalmış ve bu deneyimler, beynimizdeki korku merkezini güçlendirmiştir. Ancak, aşırı korku hata yapmaktan kaçınmaya sebep olabilir. Bu, bireyin yeni deneyimlerden ve öğrenme fırsatlarından kaçmasına yol açar

Evet, korkudan keyif almak, genellikle beynin "tehdit algılama" sistemi olan amigdala tarafından yönetilen bir süreçtir. Bu durumda, beyin tehlikenin gerçek olmadığını bilerek rahatlar ve bu da eğlenceli bir deneyim yaratabilir. Ancak, sürekli ve kronik korkular, bilinçaltımıza yerleşebilir ve bu da uzun vadede anksiyete bozuklukları, özellikle kardiyofobi gibi somatik fobilere yol açabilir. Bu süreç, otonom sinir sistemi üzerindeki aşırı uyarılma ve stres tepkileriyle ilişkilidir. Gereksiz korkuların yerleşmesini engellemek için, bilişsel davranışçı terapi (BDT), farkındalık (mindfulness) ve gevşeme teknikleri gibi yaklaşımlar etkili olabilir. Bu yöntemler, amigdalanın aşırı uyarılmasını azaltarak daha sağlıklı bir duygu yönetimi sağlar.

Rica ederim, kaliteli sohbetiniz için ben teşekkür ediyorum

Evrimsel olarak, atalarımızın hayatta kalmak için sosyal grup içinde yaşaması çok önemliydi. Kabile içindeki bireyler birbirlerine bağımlıydı; bu bağlar, kooperasyon, kaynak paylaşımı ve savunma gibi temel hayatta kalma işlevlerini sağlıyordu. Tanıdık birinin zarar görmesi, grup içindeki dayanışmayı zedeler ve topluluğun savunmasızlık durumuna düşmesine yol açardı. Bu yüzden, tanıdık birinin başına bir şey gelmesi, bizde daha büyük bir kaygı yaratır çünkü bu, grup bütünlüğü ve hayatta kalma şansını tehdit eder. Tanımadığımız birinin başına gelen olay ise bizim hayatta kalma şansımızı doğrudan etkilemez, bu yüzden daha az endişe verir.