Üç günlük dünya da neden herşeyi kafamıza takıyoruz, takmamanin yolunu bulan var mı?

Sadece bazı şeylere takmamayı öğrendim. Bskıyorsun hayat ilerledikçe zamanın daralıyor. Değmeyecek şeylere ne yapsan çaresiz ise üstüne bir de takarsan en büyük hastalık stres oluyor. Bu stres ise her hastalığı getiriyor. En ölümcül olanı bile. Sonra yataklara düşmek işte onu hiç düşünmek istemez insanoğlu. En güzel ölüm sağlıklı olanı ve kimseye muhtaç olmadan inşaallah tabi. Yük olmak bile zor birilerine. Hayatı strese mağlup edince zamanın geçişini bile düşünmüyoruz ki bizi seven insanları bile bu zaman geçerken fark etmiyoruz. İnsanoğlu hep olmayanı ya da daha iyisini kovalıyor. Sabretmeyi ve azmi unutuyor. Bazı şeyleri hırs haline getiriyor. Hayat çaba ise yaşam da sabır ve azimden geçer. Hırsınıza mağlup olmayın. Sadece yaşadığınızı fark edin. Aşırı harcamayın hiçbir zaman hayatınızda. Bu yemek, para vs. gibi şeyler işte. Disiplin her şeydir. İnsanoğlu kendi psikoloğu olmazsa istediğiniz doktora gidin. Size bir yerlerinizi çürütecek ve sizi telkin edecek bir süre ilaçlar yazar ki bu da ömrünüzü çalar.

Dünyaya bağlı yaşayan dünyadaki şeyleri kafaya takar. Neyle meşgul olursa neye gönül bağlarsa insan o şey onun zaafı olur. Dünyaya ve içindekilere kapılanlar, bir sorun çıktığında ki çıkması kaçınılmaz bu onlar için kafaya takmalik bir şey haline geliyor. Dünyaya bağlanmadan imtihanı tamamlamak lazım. Dünyayı yaşamı devam ettirebilmek için kullanmak lazım. Kalbimizi Allaha odaklamalıyız ki dünyalık şeyler için kafaya takmayalım.

Yani tabii ki takmamak gerekiyor, bu aralar ölümle ilgili çok şey gördüğüm için aslında hiçbir şeyi takmıyorum. Yani genel olarak zaten çok kafaya takan biri değilim birkaç konu var özel anlamda onların dışında çok umrumda da olmaz açıkçası ama tamam son zamanlarda dediğim gibi çevremde bayağı insan ölmeye başladı Bir sorgulamıyor değilim yani bazı şeyleri