Yağmurdan kaçarken doluya tutuldunuz mu?

Hayatımda başıma sıklıkla gelen, her daim nasıl yapıp nasıl beceriyorsam bir şekilde kralını yaşadığım ve içinden bir türlü çıkamadığım durumlar silsilesi. Sonsuz bir döngüde gibiyim sanki. Tam da yıllar önce ergen kafası ile tamamen hatalı bazı tercihler yapıp daha sonra bu yanlış tercihi zincirleme yanlışlıklarla devam ettirince kendimi öyle bir durumun içinde buldum ki bildiğin bataklıkta gibiyim aslında. Çırpındıkça battığımdan emin gibiyim, her ne kadar dışardan öyle gözükmese de.

Kimseye anlatmam, anlatsam da dinlemezler zaten. Ya da dinlerler ama göstermelik ya da geçiştirmelik. En iyi ailen dinler, anlar seni bu hayatta ama onlara bile anlatamazsın, anlamazlar işte. hayatın kendisi de zordur da; zordur ya, yağmurdan kaçarken doluya tutulmak.

Kaçarsınız birşeyler olmasın, yaşanmasın istersiniz. ama öyle bir tercih yaparsınız ki uyuz bir sınav misali o yanlışınız tüm doğrularınızı götürür. Artık bunun üzerine yapacağınız zincirleme doğrular bile kurtaramaz sizi. ya da bir şekilde kurtarır ama o kaybetmek istemediklerinizden, yaşamak istemediklerinizden çok ama çok daha kötülerini yaşamışsınızdır ve hala bir çıkış yolunuz yoktur, üstelik hedefinizden de oldukça uzaktasınızdır. yolunuz hep çıkmaz, çıkar yollarınız hep fazlasıyla yokuş yukarı ve çetrefillidir. İnsanlar emeklerinizi bir hiç uğruna bozuk para gibi harcarken, en sonunda siz de her şeyi akışına bırakır, hayattaki o zorunlu yalnızlığınızın; biraz buruk, biraz üzgün, biraz da acı çekmekten artık mutluluk duyacak dereceye gelmiş olarak tadını çıkarırsınız.

Dedim ya; zordur, yağmurdan kaçarken doluya tutulmak.