İnsan yerine koyup her derdine ortak olduğum, her sıkıntısında yanında olup moral motivasyon verdiğim, her üzüntüsünü her sevincini paylaşıp değer verdiğim birçok insanın ilerleyen zamanlarda ne kadar alçak, ne kadar aşağılık formlara dönüştüğünü çok gördüm. Her yerde olduğu gibi burada da var o aşağılık karakter yoksulu tiplerden.
Hiç gözümün yaşına bakmadılar. Hatta çok iyi çok güveniyorum dediğim insan bile sırtımdan kaç kere bıçakladı. Ben ona sırtımı yasladıkça o bıçağı sapladı. Son bıçağı da ağır yaraladı yine. Neyse Allah büyüktür herkese bir yol gösterir bir kapı açar. Kendisini de yolu da açık olsun kapıları da açık olsun. Ama inşallah o kapılardan güzel insan taş çıkar doğru insanlar çıkar karşısına. Yaptıklarına rağmen hala onu düşünebiliyorum. Bu da benim içimdeki insan sevgisinden.
Evet tamda böyle bir hikayem var 23 yıl arkadaşlık dostluk yaptığım bir zatı muhterem vardı beraber büyüdük, beraber oynadık, beraber kız tavladık, kavga ettik, karakola düştük, sabahlara kadar uyumadık, kolaymış herşeyi bitirmek kolaymış insan değişiyormuş dost sandıkların üç kuruşa seni satıyormuş yazık oldu koca bir arkadaşlığa insan karısıyla 23 yıl yaşamıyor sadece çok üzüldüm hemde çok.
Böyle bir durum yaşamıştım ve direkt olarak konuşmayı kestim. Sildim gittiler böyle insanlara hayatınızda yrr ayırmayın. İkinci bir şans bile vermeyin. Sonuç olarak ne demişler; İş, para, en iyi dostluklar bile geçicidir. Ama aile? Aile her şeydir.
Kardeşim dediğim ekmeğimi bölüp yediğim iki tane hemcimsim zor günümde hiç oldular paraymış kardeşlikleri.. bunlara söylenecek kelime yok kaç kere ayaklarıma kadar kapanıp yalvardılar anladılar hatalarını ama nafile..