Başkalarının düşüncelerini ne kadar hayatına etki etmediği konusunda dürstsün kendine?

Başkalarının ne düşündüğünü pek umursamadığın için onların düşüncelerinin hayatına hiç etkisi olmadığını söylüyorsun. Peki, şunu hiç düşündün mü: Başkalarının düşüncelerini umursamamak, gerçekten özgür bir seçim mi yoksa bu düşünceleri umursamıyor gibi görünmek için geliştirdiğin bir savunma olabilir mi?

Çünkü insanların fikirlerini tamamen önemsiz görmek, bazen onların etkisini sıfıra indirme çabasıyla, onların senin üzerindeki etkisini dolaylı olarak güçlendirebilir. Bir düşünceye karşı bu kadar net bir mesafe koymak bile aslında onun seni düşündüğünden daha çok etkilediğini göstermez mi?

Bak mesafe koymuşsun yavaş yavaş düğümlere gelmeye başladın. Devam et

Kendimize sorduğumuz şu soruyu düşün: “Başkalarının düşüncelerine neden bu kadar çok önem veriyorum?” Eğer bu sorunun cevabı onların onayını alarak varlığını daha anlamlı hissetmekse, burada asıl kendine ait olmayan bir inanç sistemiyle yaşadığını fark edebilirsin. Başkalarının gözüne göre yaşadığında, aslında kendi gerçekliğini değil, onların projeksiyonlarını hayata geçiriyorsun.

Peki ya şöyle düşünseydin: Kendini tanımak ve hissetmek yalnızca dış dünyanın yargılarına değil, kendi içindeki yargıya dayalı olduğunda, bu seni nasıl bir özgürlüğe götürürdü? Başkalarının düşünceleri, içsel pusulana değil de, seni yanlış bir rotaya götüren bir mıknatıs gibi davrandığında, kendi rotanı kaybetme riskin olduğunu hiç düşündün mü?

Kendi kalbinin kim olduğunu söylemesi, dış dünyanın sessizleştiği yerde başlar. Ve çoğu zaman en gürültülü an bile, en sessiz kalbin gerçek sesini duyuramaz. Sana ait olan bu sesi bulabilir misin?

Neden korkuyorsun korkma. Şunu unutma ki Sen ne kadar iyi bir insan olursan ol, karşındaki insanın düşüncelerine göre yargılanacaksın.” Bu cümle aslında bir gerçeği çok net ifade ediyor: İnsanlar seni, kendi algıları ve değer yargıları çerçevesinde değerlendirecekler. Bu durumda, başkalarının yargılarından kaçmaya çalışmak, dipsiz bir kuyuda koşmaya benziyor; hiçbir zaman bir sonuca ulaşamazsın.

İnşallah bence yapacaksın

“Aşırı takıyorum” diyorsun; peki hiç düşündün mü, bu “takma” hali aslında neye hizmet ediyor? Belki de başkalarının düşüncelerine bu kadar değer vermen, içindeki bir boşluğu doldurmanın ya da kendine dair bir onay arayışının dışavurumu olabilir. Ama şu soruyu sormalısın kendine: Eğer bugün dünyada kimse benim hakkımda ne düşündüğünü söyleyemeyecek kadar sessiz olsaydı, ben kim olurdum?

Başkalarının fikirlerini aşırı önemsemek, onların senin hayatını yönetmesine izin vermekle aynı şey. Senin neyi sevip sevmediğini, neyin doğru ya da yanlış olduğunu başkaları mı belirliyor? Eğer öyleyse, bu hayat hâlâ “senin” hayatın mı? Kendine şunu sor: Ben kimim ve bu dünyada nasıl bir iz bırakmak istiyorum, yalnızca kendim olarak?

Belki de çözüm, dışarıdaki seslere kulak vermekten çok, içindeki sesi keşfetmekte gizlidir. İnsanlar değişir, düşünceler değişir, ama senin içindeki gerçek öz, seni her zaman doğru yere götürür. O yüzden, başkalarının düşüncelerine ‘aşırı takmak’ yerine, kendinle samimi bir diyalog kurmayı deneyebilirsin.

Bence zavallı olmadığın apaçık, ilk önce kendini sevmelisin

O sevmiyor diye bunu hak etmediğin mi anlamına geliyor. Bugün çocukları olanların kaçı planlı bir şekilde yapıyor. Hep sizi zevkini yaşarken kendilerini kontrol edemedikleri için biraz dinden korktukları için çocuk sahibiler. Kaç peki anne baba olmaya hazır ki bunu eğer takılıyorsan

Olmadı diye olmayacağı anlamına mı gelir? Umut’u aramazken neden umut verilsin ki

Ben sadece bana nasıl davranılmasını istiyorsam öyle davranıyorum, ne olursa olsun birisine ihtiyaç duymuyorum.

Olabilirsin ama önce kendinle savaşmayı bırak, kendinden zevk almaya bak kendini beğen

Zevk alll