İnsan olarak değeriniz hayatta başardıklarınızla mı orantılıdır?

Çocukluk zamanlarımı anımsıyorum, çevremdeki herkes aynı kitabın aynı sayfasında yaşıyordu. Herkes sanki sözleşmiş ve aynı cümleleri kurmak için fikir birliğine varmış gibiydiler, öyle katı yargılar vardı ki, o yaşlarda dahi içimde bir sıkıntıya sebebiyet veriyordu bunlar, ben bahsettiklerine sahip olmak istemiyordum, bilinç altım bile reddediyordu konuşulanları. Okul hayatımda da aynı şekilde öğretmenlerim hep okumazsan senden adam olmaz, şu şu mesleğe sahip olmazsan seni kimse umursamaz, paran yoksa bir hiçsin.. Beni onlar uzaklaştırdılar, onlar bunları zihnime empoze etmeye çalıştıkça ben uzaklaştım ve onların verdiği yararlı şeyleri bile kabul etmedim. Hayatımın, mutluluklarımın, huzurumun ve tutkularımın.. Bir kağıt parçasına bağlı olması ne korkunç bir şeydi, diplomam olmazsa toplumda bir hiçtim ve param yoksa kimse beni istemeyecekti. O gün söz verdim kendime bu hayata dair hiçbir sıfat, övgü ve statüyü kesinlikle kabul etmeyecektim, ve hiç olmayı seçtim; onlar için. Pes etmek, kendimi soyutlamak yahut yenildiğimi kabullenmek ise hiç bana göre bir şey değildi. Kendimi geliştirmek için çaba sarf ettim ama onların sözlüğü ile olmadı bu, kendime yeni bir sözlük yazacaktım; sil baştan. Her anlamı ruhum ile mürekkeplendirmek istedim, her kelimeyi kendim var etmek. Ve yazdım, yazdım, yazdım.. Sonuç olarak bir noktaya öyle veya böyle geldim, işin garip tarafı hayatın öyle saçma bir işleyiş prensibi var ki elinin tersiyle ittiğin her şeyi sana cüretkarca sunuyor ve peşinden koştuğun hiçbir şeyi sana vermiyordu. Ben değer kaybettikçe hayat bana sunmaya devam etti. Para, pul, meslek.. Ne gariptir ki bana bunları söyleyenlere alkış tutanlardan çok daha iyi bir maaşım ve yaşantım var, fakat ne olursa olsun onlara aldanmayacağım, bu hayata bağlanmayacağım.