Yalnızlıkta peygamberliği aşmak?

Yolda çoğu kız boyum ve tipim var diye bakıyor ama ben hiç adım atmıyorum çünkü hiç arkadaşım yok asosyal çevresiz biri olduğumu öğrenince bırakmasın diye o toplara hiç girmiyorum. Şu sıralar evde dur dur bunaldım çıkcak kimsede yok öyle kilometrelerce yol yürüdüm boş boş sırf hava almak için bi parka gidiyorum 30 dakka oturuyorum ordan kalkıp başka parka gidip orada da 30 dakka oturuyorum ama çok utanıyorum beni arkadaşsız asosyal olduğumu farketmelerini.. çünkü garip bakıyorlar hissediyorlar sanırım. Artık daha uzak parklara gitmeliyim.. şimdi diyebilirsiniz bizde derdimiz var sanıyoruz diye bakın dert haşa peygamberligi aştık. Tek dolaşmaktan çok utanıyorum sizce çokmu kafaya takıyorum?