Çok sinirlendiğinde nasıl biri oluyorsun? Bunu kontrol edebildiğin anlar oluyor mu? Zaman zaman bu duyguya esir olduğumuz anlar da olur, kontrol edebildiğimiz anlarda… Senin öfkeli halin nasıldır?
Öfkeli anım o an istediğime istediğimi yapabileceğim, istediğimi söyleyebileceğim, bana sınırsız bir alan açılmış, her yetkiyi kendimde göreceğim bir an değildir. İnsanın hayatının her anında yaptığı/yapmadığı her şeyin bir sonucu vardır. O yüzden etrafa zarar vermek, kırmak/dökmek, insanları incitmek, ya da kendime zarar verici şeyleri yapmıyorum. Susuyorum. Kendi kendime kalıyorum ve o an öfkelenmeme sebep olan şey/kişi/durum neyse bunu kendimle konuşuyorum. Bunun beni neden öfkelendirdiğini, öfkenin nasıl bir duygu olduğunu, öfkelenmek yerine ne hissetmem ve yapmam gerektiğini kendime sesli bir şekilde telkin ediyorum ve tansiyonum normalde dönünceye kadar bekliyorum. Sonrasında hayat kaldığı yerden devam ediyor
3 farklı faz var bende bu konuda, çoğu kişide de aynıdır herhalde. Önemli bulduklarima farklı, önemsiz gördüklerime farklı, herhangi birisine farklı bir tepki oluyor.
Genel kategori bu. Bunlar da kendi içinde 3'e ayrılıyor olabilir şu anda yazarken standart gelmedi 😀
Bazısına tepkisiz umursamaz, bazısına öfkeyi yansıtan, kimisine de o öfkeyi kendi içinde dönüştürüp değiştiren.
🙃 Biz de fizik kurallarının içindeyiz, benziyoruz.
Önceki sorun da güzelmiş görseymişim iyiymiş. Cevabı "Neden?" Son günlerde iyice fark ettiğm ne yaparsam yapayım onun için azami çaba sarf etme durrumum var.
Bunu çözemiyorum. Benim henüz fark etmediğim bir sebeple oluyor 😀
Ben bebekken çeşitli sağlık problemleri sebebiyle uyku sorunlarım varmış 4 yıl boyunca uyku çekmemişim o yüzden sürekli hırçın huysuz dengesiz ve çevresine saldıran bir çocukmuşum çok komik anılarım var bununla ilgili ama oralara girersek çıkamayız muhtemelen özetle benim öfkemin kendine ait bir kişiliği ve hikayesi var ben çabuk parlarım ama zor sönerim bazen bazı konularda bazı olaylarda öfkem haftalarca hatta aylarca sürebiliyor ama çocukken yaptığım gibi etrafa saldırmıyorum artık bunu biraz daha kendi içimde yaşıyorum daha çok kendimi yiyip bitiriyorum gibi bir şey oluyor
Öyle maalesef ya bir dönem psikoloğa gitmiştim 7. Sınıfta falandım yanlış hatırlamıyorsam biraz daha sınav kaygısı ve öfke kontrolü üzerine çalışmıştık çok bir faydası olmadı gerçi ama en azından öfkeliyken birilerine bir şeyler fırlatmamayı ya da birilerine vurmamayı bağırmamayı ve bu tarz davranışlarımı kontrol altına alabilmeyi öğrenmiştim gerçi sağ olsun annem zamanla onun da içine de etti ama yine de etrafıma zarar vermemeye çalışıyorum ve ne zaman bunu yapacakmış gibi olsam kendime annem gibi biri olmak istemediğimi hatırlatıyorum
Öyle anlarda bir uyarıcının olması kesinlikle işe yarıyor. Kendini de en iyi sen bildiğinden kendine uygun olanı da bir şekilde buldun gibi. Yine de tam olarak bir çözüm için profesyonel yardım almayı düşündün mü?
Öfke problemimden değil ama başka sebeplerden düşündüm ancak ne bunun için yeterli maddi gücüm var şu an ne de anlayışlı bir ailem daha doğrusu annem babam konusunda çok şanslıyım neyseki ama babamın da elinden pek bir şey gelmiyor aslında lisedeyken çok yardım istemeye çalıştım rehber öğretmenleriyle de çok görüştüm hatta mezuna kaldığım sene aynı şekilde gittiğim dershanedeki hocalar da sağ olsunlar ellerinden geldiğince destek olmaya çalıştılar ama annem her seferinde önünü kesmeye çalıştı bunların çünkü biliyor ucunun kendisine dokunacağını muhtemelen bu yöndeki korkularındandır en azından ben hep öyle olduğunu düşündüm
Beni istismar etmiş ve bana birçok kez şiddet uygulamış bir kadınla konuşacak hiçbir şeyim yok ve maalesef bu hiçbir şeyi çözmeyecek zamanında konuşmayı çok denedim ama sonu hiçbir zaman iyi bitmedi o evden kendimi bir şekilde kurtarmayı başardığım için mutluyum bu bile yeterli benim için
Zaten her yardım istemeye çalıştığımda bunun önünü kesmeye çalışmasının sebebi büyük ihtimal buydu ve insaların görmezden gelmeye çalışmasının sebebi de buydu çünkü herkes annemi çok severdi ona saygı duyarlardı falan belki kendi pencerelerinden haklılardır ama ben anneme baktığımda onlarla aynı şeyi görmüyorum ve hissetmiyorum bir ara kendisine karşı çok öfkeliydim şu an aramız iyi ama şu an kendisine karşı nötr bir konumdayım hiçbir şey hissetmiyorum kendisiyle ilgili
Ben öfkeliyken sakinim shkklşş aradan biraz zaman geçer bu fiziksel olarak etkiler beni sadece. Olaylar karşısısında anlık öfkem olur ama tepkisiz kalırım. Kaos sevmiyorum. Huyum kurusun büyüyünce özellikle sadeleştim. klşşşş
Evet oldu. Ben insanlara kendimi anlatırken çok yoruldum. Sonra bir gün dedim ki ; anlamak isteyen zaten doğru yerden anlar. senin anlatacağın karşındakinin anlayacağı kadar. Yani o anlamıyorsa bu, ondan kaynaklı. Seven çareler arar, sevmeyense bahaneler dostluk ilişkilerinde de bu böyle. Bunu fark ettiğim an hem sakinleştim hem kaos eksildi. 🙂✨🌾
Evet bende anlatsam da karşıya geçmeyeceğini anladığımda tükeniyorum ve hemen soğuruyorum kendimi. Mental açıdan bizi yer bitirir bu durum. Güzel bir gelişme senin adına🧚🏻♀️
Gerçekten kıymet bilen biz demeden o anlıyor, nankör insan ise bunu tavırlarıyla gösteriyor. Bu yüzden bazen genel izleyici kitlesi olup herkesin tepkisini izlemek en doğrusu. Bu sayede fazlalıklardan arınıyorsunuz. 💓🌸✨
Okurken arındım🕺 Katılıyorum, anlamak istemeyen sanki kenarda etiketi vurmayı bekliyormuşçasına söylediklerin havada asılı kalıyor ve istediği şekilde yorumluyor.
Site içinde bile başıma geldi şaka değil. İmlayı bahane edip tartışmaya çalışandan tut yüzüne kalpli böcekli yorumlar atıp hiçbir kötülüğün olmadığı halde arkadan konuşup iki yüzlülük yapan yani çok gördüm. İstesem orada iki çift laf derdim cahille tartışınca ondan farkım olmaz. Bu yüzden yüzünü görmek iyi oldu takipten çıktım. Kavgada etmedim. Bir lüzumsuz insan eksildi hayatımda öyle düşündüm. Fköççççş
Burada çok oluyor öyle şeyler gerçekten. Durduk yere olduğu için siniri bozuluyor insanın. Aslında söylediğin gibi basit bir şekilde yol vermek gerekiyor.
Bir zamanlarda gerçekten yanına yaklaşılacak birisi olmadığın kesindir insanların kalbini çok fena kırarım hatta var ya demediğim kalmaz Ama tabii karşımdaki insana verdiğim değeri veya bana yaptığı göre de şartlara göre de değişir, çok da güzel insan olmam yani içimden başka birisi çıkar.
Zor öfkelenip zor sakinleşiyom. Bağırsaklarını çıkarıp o bağırsaklarla onu boğmak gibi masum ve ekonomik (halat harcamicam sonuçta) düşünceler aklıma geliyo (ben düşünmüyom, onlar aklıma geliyo)
Genelde kendimi dışarı atıyorum hava atmak için çünkü ne kendime ne karşımdakine bir sözle zarar vermek istemiyorum çünkü kolay kolay sinirlenme sinirlendiysem patlarım ve bazen kendimi tutamayıp sözle de olsa gerçekleri söylüyorum. Ama bu aralar öfkelenme riski gördüğüm anda gülüyorum arkadaşlar. Gerçekten canım gibi gülüyorum ve inanılmaz bir şekilde iyi geliyor. hele bir de öfkelendirmeye çalışana gülünce daha bir güzel oluyor ve öfke otomatikman karşınızdakine geçiyor.
Öfkeliyken kendimi dizginleyemiyorum. İçimden, aklımdan ne geçiyorsa hiç düşünmeden pat diye insanların yüzüne söylüyorum. Kinimi kusuyorum gibi bir şey.
Saldırgan oluyorum genelde. Öfke en sevmediğim duygularımdan ama vazgeçişin eşiğindeysem bu asla sesli olmuyor, sessiz bir kabulleniş eşlik ediyor hüznüme.
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
u 
