Ölüm korkumu nasıl yenerim?

Bazen ne olursa olsun ölemeyecekmişim gibi hissediyorum, yaşama hapsolmuş bir bedenin içerisinde ruhumu avutuyormuş gibi. Bu ölümsüzlük hissi damağımda acı bit tat bırakıyor, sonsuzluk ürpertici bir soğukluk katıyor havaya. Bazen ise yaşayamıyor gibi hissediyorum, ölüyorum değil; yaşayamıyorum. Bu ölüm ile yaşam arasında sıkışmış apayrı bir mavera. Bu zamanlarda hislerimi kaybediyor, tüm anlam ve değerlerimi yitiriyor ve yaşamsal fonksiyonlarımı bedensel olarak sıfırlayıp ruhani bir boyuta geçiyorum. Kaybettiğim ve o zamanlar kaybettiğim şeyin zerre değerinin bulunmadığı onlarca şeyin yokluğunu sonradan yaşıyorum. Belki geri alabilirdim lakin dediğim gibi o zamanlar pek bir önemi olmadığından elimden kayıp gitti çoğusu. Nadiren de olsa yaşadığımı ve yaşamın güzelliklerini gördüğüm ve tadını, kokusunu aldığım zamanlarım oluyor. Bu zamanlar ise içimden Nobel ödüllü bir şairin çıktığı, çoğu varlığa ve kavrama aşk dolu gözler ile baktığım, konuşurken tebessüm eksilmeyen cümlelerde buluyorum kendimi. Her ne olursa olsun battık bu yaşam havuzuna ve ölümümüzü beslemeliyiz. Umuyorum ki güzel, mutlu ve şişko bir ölüm hazırlarım kendime, herkese.