İnsanların bizi anlamalarını beklemekten vazgeçince daha az kâlp kırıklığı ve daha az zihin yorgunluğu mu olur?

Evet ve beklentilerin azsa kalp kırıklığında daha az olur. Kendi ışığın her zaman kendin olmalısın bunu her geçen gün yaşayarak daha iyi anlıyorum. Nasıl ifade etsem, meraklı gözlerle bekler insan, ışığımı ne zaman yayabileceğim diye hani. Kendi karanlığından çıkıp, aydınlığa ne zaman kavuşabileceğim diye... Bir dokunuşla olabileceği umudunu taşır. Bir şey olacak ve bitecek. Bekler bekler bekler. Ayağa kalkıp odanın içinde gezenler, tüm odaya hakim olur. Oda halen karanlıktır fakat ışık açıldığında zaten neyin nerede olduğu ile ilgili fikir sahibidirler. Sadece ayrıntıları daha net görmeye başlarlar. Oturduğu yerde bekleyenler, karanlıkta sadece oturduğu yer kadar hakim olur etrafına. Işık bir gün açılsa bile, gördükleri ürkütür kişiyi. Tüm odaya baştan hakim olmaya çalışmak yorar, düşündürür, umut yerini umutsuzluğa bırakır. Oturduğun yerde beklemek ile oturmadığın yerde beklemek arasında fark vardır. Demek istediğim; Karanlık seni hareketsiz bırakmasın. Çünkü kendini görmek, ışıkta gözünü kullanarak görebilmek anlamına gelmez. Karanlığını bilmeyenler için ışığın açılması sadece korkutur. Karanlığını bilenler, bir gün ışık açıldığında ne yapacaklarını bilenlerdir. O zaman, ışığın bir anlamı olur.. Hiç kimseden bir beklentim olmadan kendi ışığımda var olmayı tercih ediyorum bu saatten sonra.

Evet, kesinlikle. İnsanların bizi anlamalarını beklemek, çoğu zaman boşuna bir çaba. Herkesin bakış açısı, geçmişi ve deneyimleri farklı; bu yüzden başkalarının bizi tam anlamasını beklemek, sürekli hayal kırıklığına yol açar. Bu beklentiyi bırakmak, daha fazla zihinsel huzur ve özgürlük sağlar. Kendi yolumuzu seçmek, başkalarından onay almak yerine, kendimizi anlamak daha az stresli ve daha özgün bir yaşam sürmemize yardımcı olur. Sonuçta, herkesin bizi anlaması zor olabilir, ama kendimizi anladığımızda, kırık kalpler ve yorgun zihinlerden de daha uzak oluruz.

Beklentilerin olmadığı yerde kalp kırıklığı da olmaz. Bunu karşındakine yüklemek için sebebin de olmaz. Ama ilişkilerin gereği bir noktada iş beklentilere varıyor.