Masallara inanır mısın?

Bir zamanlar bir rüya da hayal ettiğim bir zamanda yolculukta ediyordum, dün gece yolculuk başlamıştı ilginç olayların yaşandığı tatlı bir rüyanın etkisiyle sabahın köründe karga pokunu yemeden uyandım...

Rüyamda kocaman bir gemi vardı geminin iki ucunda bağlı iki ip ve her ipin ucunu tutan birer kadın...

Birini tanıyordum kim olduğunu da biliyordum yardım istiyor gibiydi benden gözleri suluydu ağlamıştı biraz...

Ama diğerini bilmiyordum kimdi neydi ben hiç bir fikrim yoktu ama bana öyle tatlı gülümsüyordu ki gel tut şu ipi çek beni hadi der gibiydi ama çekemesem de üzülecek gibi değildi... Diğer tarafta ki tanıdık olanı çekmek zorunda gibi hissediyordum o arada bir dalga geldi gemi öyle bir savruldu ki tutunamayıp denizin dibini boylamıştım...

Derinlere doğru bir ışık parlıyordu oraya doğru daldım...

Yaklaştıkça içim aydınlanıyor gibiydi daha derine daldım ve huzur ve manevi ışık beni çekiyordu en dibe doğru indim nefesim kalmayana kadar...

Gemideki fenerim denize düşmüş Kaya'nın arasına sıkışmış ışığı verende oymuş.. lanet olsun dedim yüzerken dışarı çıktığımda gemi karaya oturmuştu tebessüm eden kadın el salladık çay hazır gel diye çay demişti içmesem olmazdı😀

Evet inanırım. Ne kadar büyürse büyüsün bazı insanların bir türlü vazgeçemediği alışkanlık. Ne kadar vazgeçseniz de ne kadar artık gerçekçi olacağım deseniz de insanların sizi hala hayal kırıklığına uğratabildiğini gördükçe o şapşal romantizmin bünyeye çıkmamacasına yerleşmiş olduğunu anlıyorsunuz. Masallara bu kadar safça inanıyor olmasak sürekli yalanlarla ikiyüzlülükle karşılaşıp buna rağmen hala karşımızda iyilik bulabileceğimize inanır mıydık yoksa? Ya da hala aptal aptal aşk diye bir şey olduğuna inanır mıydık? Çok sık düşündüm çocuğum olursa masal okutmayacağım büyüyünce hayal kırıklıkları yaşamasın diye ama kırılmasın diye hayalsiz bir dünyada yaşamak kırılacak hayaller kurmaktan çok daha kötü sanırım.