Acı ve üzüntü, vicdan ve derin bir yürek için her zaman zorunlu mudur?

Acı ve üzüntü, vicdanın ve derin bir yüreğin tanıklık ettiği duygulardır, ama her zaman zorunlu değillerdir.

Onlar, insanın ruhundaki boşlukları ve kırıkları gösteren yansımalardır.

Bir insan, vicdanıyla yüzleştiğinde, acıyı ve üzüntüyü seçmeden de derinliği hissedebilir.

Gerçekten büyümek, acıyı kabullenmekten değil, onu aşabilmekten geçer, yani acı, ancak bir yansıma olabilir, kalpteki asıl güç, her duyguyu dönüştürebilme yeteneğidir bence...

Vicdanlı ve derin yürek olanlar o zaman gamlı baykuş gibi dolansın ortalıkta. Hiç yüzleri gülmesin, mutlu olmaya fırsat bulamasın. Çünkü acı ve hüzün dünyada hep var ve olmaya da devam edecek. Duyarsızlaşıp taş kesmesin kalpler ama bu kadar da kötümser olmasın kimse.

Yalnız hüznü vardır kalbi olanın der Ali Lidar. Haklı da mesela şiir sevenler genelde hüzünlüdür. Nostaljik şarkılar, eserler yine mutsuz olan insanların elinden çıkar. İnsan en çok depresif anında tanır hayatı. Hayata derinlik katan da acılardır.