Gerçekten haz almak mı bizi mutlu kılar? Yoksa mutluluk daha kalıcı ve derin bir şey mi?

Ne kadar çok bilirsen bil, neyi öğrenirsen öğren, ya da ne kadar derinlemesine anlamış olursan ol, her şey bir yerde gelip dayanıyor çok basit sözle söylediğimiz bir noktada tıkanıp kalıyor. Bilmek, Öğrenmek… Bunlar, insanı hem büyüten, ruhen de zenginleştiren eşsiz duygular. Eğitimle yoğrulan uzun bir süreç ne zaman ki "Hadi göster bakalım, neleri öğrendin? Ne kadar iyi biliyorsun?" denildiğin de, insan ister istemez panikliyor bir korkuya kapılıyor çok iyi biliyorum dediği halde. O; an en basit, hatta sıradan insanlar için önemsiz gibi görünen hataları yapmaktan duyulan korku, aklı ve zihni derinden sarıyor.

İşte bu korku, aslında bilmenin ağırlığın dan kaynaklanıyor "Sorumluluk" çünkü bilgi, beraberinde sorumluluğu getiriyor. Öğrendiklerini sadece kendin için değil, başkalarına da ışık olacak şekilde kullanma sorumluluğu… İşte tam da burada, bir başka gerçek kendini gösteriyor. Bazen, öğrendiklerinle elinden geleni yapar, birilerine faydalı olmanın huzuruyla uykuya dalarsın. Ama yine de öğrenmek, bilmek her zaman huzur getirmiyor.

Çünkü gerçekler… Gerçekler, bazen zihni sarsan, kalbi huzursuz eden birer yük. Daha fazla bilmenin, daha derin düşünmenin, daha çok farkında olmanın getirdiği ağırlıkla mücadele etmek gerekiyor. Bilmenin huzuruyla bilmenin sancısı arasında sıkışıp kalan bir ruh haline bürünüyorsun.

Ve tüm bunlara rağmen, yine de öğrenmekten vazgeçmiyorsun. Çünkü her bilginin ardında bir anlam, her anlamın ardında bir mana olduğunu biliyorsun. Ve bu arayış, insanı her şeyin ötesinde bir yere taşıyor: "Sen Kendi bil" ve onunla yüzleş insan olmanın ne demek olduğunu kavradığı bir yerler var…

İnsan için en önemli yaşam payesi HUZUR dur huzurun en büyük besleyenide mutluluktur... Huzur bir bardak ise mutluluk damladir eğer damla bardağa düşerse istenen olur ancak dışarı düşerse mutluluk bir anliktır.