İçimdeki şu iki korkuyu nasıl yenerim? buarada yaşım 21?

Yalnız kalmaya korkuyorum başarısız olma korkum var
Acizlik fiziksel değildir hep
Benim dediğim fiziksel olan acizlik değildi tam olarak
Eziklik hisediyorum yani
Tam ifade edemiyorum kendimi o kelimeyi bulamiyorum

Özgüven yok
Kendine inanç sıfır
Etrafında büyük ihtimalle çöp insanlar var
Arada gelen intihar arzusu da illa vardır

Öyle bir şey mi?

Intihar duygusu yok eskiden vardı
Kendime evet inancım sık sık değişiyor bi üst duzeyde bi alt genelde asagi bir seviyede oluyor
Etrafimda doğru insanlar yok bu çok dogru

Doğrusu ben de aynı durumu yaşıyorum Sadece Yalnızlıktan artık korkmuyorum alıştım ve insanları yaptığım işi hiçbir şekilde umursamıyorum ya da belki umursamak istesem de hissedemiyorum ve bu beni birçok açıdan yaşamımı daha kaliteli yaşayacak şekilde rahatlattı belki de anlamsız şeylere anlam bulmaya çalıştığınız için yıpranıyoruzdur sadece istediğim şeyleri düşünüyorum yapabileceksem işe koyuluyorum yapamayacaksan düşünmekten Vazgeçiyorum ve böyle daha mutluyum

Olabilir
Ben bi itirafta bulunmak istiyorum
Kadınlar veya kız olsun farketmiyor yani hemcinslerimi sevmiyorum tahammul edemiyorum erkekleri ise tam tersi
Bunu şöyle anlamlandirdim sanırsam ben kendime
Ben zayifim kadın zayiftir ve çaresiz muhtactir ama erkek harikadir gucludur nerdeyse tapilacak bir şeydir kadınsa sanki kole gibi iğrenç keşke hiç olmasa olan bir şey gibi goruyordum veya hala öyle miyim emin değilim
Bu ailem ve toplumumdan bizim şeylerden duydugum saçma veya gerçek şeyler bilmiyorum
Bu şey beni çok geride kalmama sebep oldu şimdi erkeklerden darbe aldığım ve onların bi b. k olmadığını anladığım için kız arkadaş da öyle farketmiyor
Gördüm ki bu böyle değil ve hersey altust oldu bunu kabullenemiyordum doğrusu bu sanıyordum ve eski sevgilim. Bu yüzden beni sanki kucumsemisti haklı ama yaptığı doğru şey değil beni bununla kucumseyemezdi onun için herseyi yaptım bu mantık yüzünden artık istemiyorum
Biraz kendi dusuncelerimi hislerimi duymak istiyorum kendime nefret ediyorum ya ben bu böyle olmaz çok anormal birsey

Yaşadığın şeyler Genelde seni büyüten ailenin sana öğrettiği yanlışlarla doğru yaptığını zannedip, asıl gerçeği gördükten sonra kabulleniş süreci olmuştur. İnsan birdir kadını da aynı canım adamı da aynı mal önemli olan gerçekten insan olanda ilerleyen süreçte emin ol anlayacaksın iyi olacaksın :)

Bende kadınları çok sevmem derdim bende onlardan biriyken, kendimi dışlıyordum aslında bizi değersizleştiren bir topluluğun içindeyiz kadın kadını korumalı ama kadın kadından kaçıyor 😂 olgun kadınlarla olunca anlarsın asıl dost kimmiş diye

Ve erkek arkadaşın senin düşüncelerini eleştirebilirdi ama hadsizce aşağılamak kesinlikle onun cehaletini gösteriyor asla suçlama kendini. Sana dediğim gibi ilk önce kendini kabullen kendinle Barış ve Etrafındaki insanları ne kadar önemsiyorsan önemini hadi ordan et yoluna bak ve devam et senin bir şeyleri anlam katmana gerek yok Hayatına anlamı olan bir şey girdiği zaman dudaklarını aralamana bile gerek kalmayacak kadar dolu bir şey olur zaten anlamıyla beraber gelir yani

Büyük bi tepki bekliyodum ama vermedim sevindim
Erkek arkadaşım allah onu bildigi gibi yapsın yarabandi gibi kullandı beni sadece kötü davranmaya başladı sonra da ezikledi asagiladi her gün agliyordum aglatiyordu beni
Terketti sonradan sanırım eski sevgilisine yazmış o da kabul etmis diye terkedildim bahane de tutku yok aramizda frekanslarimiz uyusmuyor diye

Malın tekiymiş senınde büyük ihtimalle boşluğuna denk geldi kafana takma yaşadın iyi ve kötü yolun her şey senin bugünkü haline getirdi O yüzden güzel bir şekilde ilerlemeye devam et

Evet öyle oldu ben birini seviyordum aşıktım hala biseyler var gibi mi desem bilmiyorum ama ona hisettigim özellikle güçlü olması ya da bana benzemesj ona asik etti beni
Rededildim o sırada da bu yanimdaydi ilgisini faredip sordum bilmiyorum dedi ayrilmisti o da sevgilisinden bana extra ilgi vermeye başladı sonra da ağladı filan 2 kez redettim ama en son bu beni uzmez deyip kabul ettim
Etmez olaydim