Dünyada ki en yalnız adammışım gibi hissediyorum bu hissi yasayan var mi?

Öyle bi yalnızlık ki bazen bi fısıltı bazen sessiz bi çığlık gibi vuruyor kalbimin çanlarına sarfettigim sözler anlamlaşıyor zihnimde kendimi boğup öldürürken can çekişen bi ceset gibi kaskati kesiliyor bacaklarım yürüyemez hissettigim anlar en çaresiz yalvarışlarima gölge düşürüyor güneş batarken ruhumun kentlerinde karanlığa teslim olmamak için direniyorum ama nafile anlamsızlık bütün bedenimde geziniyor elektrik gibi susamışken mutluluga her defasinda ayni denizde bogulmak mi bu kadar bitkin düşürüyor beni hastamiyim ben yoksa gördügüm bir rüyadan mi ibaret hayat inan bilmiyorum.

Dünyada ki en yalnız adammışım gibi hissediyorum bu hissi yasayan var mi?
Cevapla