En büyük çaresizliğin ne? Ne zaman yaşadın?

18 yaşımdayken annam öldürüldüğü gün yaşadım en büyük çaresizliği. 3 yaşındaki kardeşimin bana sarılıp annem bir daha gelmeyecek mi diye sorduğu gündü. Verecek hiçbir cevabım yoktu. Dünyalar başıma yıkılmıştı. 18 yaşıma gireli iki hafta olmuştu sadece ve annem öldürülmüştü. Son sözü "kardeşine iyi bak, ağlarsan hakkımı helal etmem" olmuştu. Bu sözü hiç çıkmadı aklımdan. Ben o gün hem kendime hem kardeşime anne olmak zorunda kalmıştım. O gün gerçekten büyümüştüm. Artık annem yoktu ve bir daha asla dönmeyecekti. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı benim için. Sanki çocukluktan yaşlılık dönemine atlamıştım aniden. Yıllarım anlamsızca geçip gitti. Unuttum kendimi. Tek yaşama sebebim annemin emaneti oldu. Şu an 12 yaşında. Beni sorarsanız ben 100 yaşında hissediyorum kendimi. Çok yorgunum.