Hayatta en çaresiz kaldığınız an neydi?

18 yaşımdayken çaresiz kalmıştım. Evden kaçtım. Gidecek yerim yok. Kalacak yerim yok. Cebimde param yok.

Kimse bulmasın diye ve sessiz diye gidip şehir mezarlığında uyumuştum.

Sonra bir karar verdim.

Kendi kurallarımla oynamak için kendi istediğim hayatımı kurmalıyım.

Başkasının kuralları ile oynarsam başkasının istediği hayatı yaşamak zorunda kalacaktım.

İyi ya da kötü. Ama 23 yıl önce ki mezarlıkta geçirdiğim o geceyi hiç unutmadım.

Çok da güzel uyumuştum oysa

Annem birden bire yığıldı yere, apar topar hastaneye götürmüştük. Babam, kız kardeşlerim, halam, kuzenlerim vs hastaneye peş peşe geldiler. Hepsi koridorda birer ikişer duvara dayanmış ağlarken, ben donuk bir vaziyette onları izliyordum. O kadar çaresiz bir haldeydim ki ağlayamadım, üzüldüğümü bile tam hissedemedim. Tam bir şok haliydi.

Zehirlenmiş meğer :) Yaklaşık bir saat sonra durumunun iyi olduğunu söylediklerinde tüm ailem rahatlamış gülerken, ben ağlamaya başlamıştım.

Çocukken babamın gereksiz yere dayakları, ilk okuldayken arkadaşlarımın sırayı karalayıp üzerime atması ve hocanın beni dövmesi. Lisede sınıfta kalmam ve öğretmenler odasının önünde Allah'ım inşallah geçirirler diye dua etmem