Yalnızlığı nasıl tanımlarsın?

Kendimizi daha iyi tanıyabilmemiz, içimizde olup bitenlere kulak verebilmemiz ve yaratıcılığımızı besleyebilmemiz için değerli bir fırsat, bir yandan da stresten uzaklaşabilmemize, düşüncelerimizi toparlayabilmemize ve kendimize zaman ayırabilmemize olanak sağlıyor. Ancak, bir de olumsuz yönleri var ki o da, uzun süreli ve derin bir yalnızlığın insanın sosyal ihtiyaçlarını karşılayamadığı için depresyon, anksiyete gibi psikolojik sorunlara yol açabiliyor olmasıdır, bir yandan da sosyal becerilerimizin zayıflamasına, özgüvenimizin düşebilmesine ve insanlarla iletişim kurabilmemizde güçlük çekmeye neden olabilir. Kısacası kişisel gelişimimize katkı sağlayabildiği gibi psikolojik ve sosyal sorunlar da oluşturabilir, önemli olan dengeyi yakalayabilmek

İnsan kendini yalnız hissettiği zaman çok çaresizleşir. bazen bir metrodan bir metrobüseten bir minibüsten indiğinizde etrafınıza bakarsınız yüzlerce insan vardır. fakat o kalabalığın içersinde, derdinizle dertlenecek tek bir insan bulamadığınız zaman işte yüreğinizi bir çaresizlik kaplar.

Ha şu da önemli yapmacık olsun diye insana nasılsın diye soru sorma. İmam Gazali hazretleri diyor ki: "insanın derdiyle dertlenmeyeceksen, o insana nasılsın diye sormak münafıklık alametidir." diyor çok dehşetli bir söz. yalnızlığa düştüğünde yüreğine sebebi meçhul bir gam üşüşür. Yavuz sultan selim diyor ki: " bütün dünya benim olsa gamım bitmez nedendir bu? Ta ezelden gam türabiyle yoğrulmuş bir bedendir bu gelen gider, giden gelmez iki kapılı bir handır bu. Sakın insafı terk etme, makam-ı imtihandır bu" diyor. koca yavuz sultan selim, bir cihan imparatoru bunu söylüyor. O imparator kendini yalnız hissetmiş, bir derdin içersinde boğulmuş. Velhasıl diyeceğim o ki; herkes gider, seninle beraber Allah kalır. Kul yıkar Allah toparlar.

Yalnızlık insanın içine kapanıp kendi dünyasında kaybolması gibi bir şey. Bazen etrafında kalabalıklar olsa da o kalabalıktan bir türlü kopamıyorsun ama yine de kendini tek başına hissediyorsun. Duygusal olarak yalnızsın ama fiziksel olarak değil. Kimse seni anlamıyor gibi hissediyorsun içindeki boşluk bir türlü dolmuyor. Ama bir yandan da insan yalnız kalmak istiyor çünkü bazen tek başına olmak insanın kendini tanıması için de bir fırsat. Yalnızlık bazen ağır geliyor acıtıyor içindeki eksiklikleri daha fazla hissettiriyor ama diğer taraftan da seni daha güçlü kılıyor. Kendinle barışmak seni sana hatırlatmak zor olsa da bu süreç aslında seni büyütüyor. Kimi zaman gözyaşları kimi zaman içsel bir hüzünle yaşanıyor ama yine de bir şekilde hayat devam ediyor. Yalnızlık insanın aslında ne kadar güçlü olduğunu da gösteriyor çünkü sonrasında her şey daha farklı bir anlam kazanıyor.

Yalnızlık ne bir seçimdir ne de bir zorunluluk. O bazen bir kaçış, bazen ise kendini bulma çabasıdır.

Yalnızlık, bir insanın çevresinde ne kadar kişi olursa olsun kendini anlaşılmamış hissettiği bir durumdur.

Bu, sadece fiziksel bir yalnızlık değil, ruhsal bir boşluk demektir. İnsan bazen kalabalıkların içinde bile yalnızdır. Çünkü yalnızlık, paylaşılmayan duyguların ve duyulmayan seslerin bir sonucudur.

Kimseye güvenemediğinde, kimseye kendini açamadığında hissettiğin o sessizlik gibi.

Ama aynı zamanda, bazen kendi iç sesini duymak için ihtiyaç duyduğun bir liman gibi.

Yalnızlık, hem bir koruyucu duvar hem de bir soğuk hapishane olabilir, bu biraz senin ona nasıl baktığına bağlıdır diyebiliriz.