Yalnızlığı nasıl tanımlarsınız?

Yalnızlık?
Ehe...
Gariptir, yalnız olmayan insanların sıkça düştükleri bir buhrandır.
"Kalabalıklar içinde yalnızımm" diye de bir söylevleri vardır, doğru veya yanlış, saçma gelen bir cümledir.

Her ne ise, kimi zaman bir tercihten doğar ve kimi zaman bir sıkıntı doğurur yalnızlığı. Antisosyal/Asosyal sebepleri olabilir.
Benim için bu ikisi arasında gitgellerdedir 'yalnızlık'
Ki kimi tercih edilen yalnızlıklar bile göz doldurur olabiliyor. (Hiç unutmam, okulun ilk günü millet özlem giderip sarılıp koklaşırken m*l gibi ortada kalıp bahçede bizi bekleten tüm o prosedürlere lanetler okumuştum)

Bazen geliyor, arzulanıyor.
Ama her derin sessizlik kalbi elbet boğuyor.
Zaman geçtikçe zaman çöpe gidiyor.

İnsanı kalem ve kağıtla saatlerce buluşturabiliyor.
Yine saatlerce tavanı tanıtabiliyor size.
Saatleri internet illeti ile harcatabiliyor.
Filmler, kitaplar ve albümler hatmettirebiliyor.
Araştırmaya, düşünmeye itebiliyor.
Kafayı yerken nasıl frene basacağını öğretebiliyor.
Boğazında bir düğüm oluşmuşken bir güzel yutturmayı bildirebiliyor.
Hayat felsefeni "En çok kendini sev" diye kazıtabiliyor.
Yanında en çok kendini hissetmeni sağlayabiliyor, yalnız doğduğunu, yalnız öleceğini ve pek tabii yalnız da yaşayabilecek potansiyelde olduğunu anlatıp sana karşı seni yüreklendirerek dünyaya bilinçli bir 'bensever' kazandırabiliyor.

Tüm bunlardan sonra, ne kötü ne iyi olarak tanımlayabileceğim bir rutin aslında. Artısıyla eksisiyle, bir olgu işte.

Ne diye bu kadar saçmaladıysam...
Ehe...

-Mutsuzsun ama mutluyMUŞ gibi yapmak zorundasın
-Geceleri düşünmekten bir bakmışsın sabah olmuş ama sen mışıl mışıl uyuMUŞ gibi yapmak zorundasın
-Dünyayı yırtarcasına ağlamak istiyorsun ama yüksek kahkahalar atmak zorundasın
Çünkü sen kalabalıklar içerisinde yalnızsın, kimse duymayacak ve anlamayacak.