Çocukluğunuzda nelerden korkuyordunuz?

Çocukken en çok karanlıktan korkardım, odada ışıkları kapattığımda sanki bir şeyler hareket ediyormuş gibi hissederdim. O anki o bilinçsiz korku, sanki bir şeyin beni izlediği hissini verirdi. Bir de eski evdeki seslerden korkardım. Bazı zamanlar kapıların kendi kendine açıldığını ya da tuhaf bir gıcırdama sesi geldiğini duyduğumda içimi bir ürperti kaplardı. Ama büyüdükçe, aslında o korkuların sadece hayal gücümden kaynaklandığını fark ettim. Şimdi geriye dönüp bakınca, çocukken bu tür korkuların insana ne kadar derin etkiler bırakabileceğini düşünüyorum, ama zamanla onlardan da geçtiğimi hissediyorum.

Benim çocukluğum sabah ezanından korkmayla geçti. Allah affetsin. Evimizin yanında cami vardı. Uykumun arasında hocanın sesini duyduğunda korkudan uyanırdım. Hoca da mübarek öyle bir okuyordu ki uyku semesi mahvediyordu içimi yani. Onun sesinden korkusundan bir daha uyuyamıyordum. O yüzden yalnız yatamazdım. Şimdi ise iki kişi yatamıyorum odada birisi oldu hayatta istemiyorum. O zamanlar hatırlayınca zaten gülüyorum. Kardeşim olmadan mesela uyuyamazdım. Evimizde küçük olduğu için bayağı bir kardeşimle beraber uyumuştuk. Kapı açık uyuyamazdım mesela. Sanki kapıdan birisi bakıyormuş gibi hissederdim. Babaannem de bizde kalırdı aynı odada kalırdık onlar kapıyı açmak istedim ben kapatmak isterdim. Eskiden insanlar tasarrufa ekonomiye dikkat ederdi. İki oda bir salon evimiz vardı ancak. Mecburen sıkışa sıkışa uyuyorduk.

Karanlıktan , şimdi ise simsiyah yollarda saatlerce tek başıma oturuyorum keyifde alıyorum. Sanırım deliriyorum shshsh