Kalbinize kazık saplandığını hissettiğiniz anlar oldu mu?

Burada son 2 yılda yaşadığımı hiçbir yerde yaşamadım emin ol. Bir arkadaş tanıdım. Çok güvendim yani anlatılmaz derecede. Her şeyimi söyledim o da bana bazı şeyler söyledi. Onun hakkında konuşanları da ona söyledim ama dedim aramızda kalsın dedim aramızda kalmadı direkt gidip söyledi saniyesinde. Bahanesi de çok sinirlenmiş tutamamış kendini. Aynı şeyi iki defa yaptı. Sonrası daha şeyler oldu anlatmaya değmez ama. Sonuçta işte ben o kazığı hatta kazıkları yediğimde kaldım. Onun yüzünden başkalarıyla ben kötü oldum. O gitti onlardan birisiyle de arkadaş oldu. İşte insanlar böyle yüzsüz mü diyeyim iki yüzlü mü diyeyim. Allah yolunu açık etsin mekanı da cennet etsin.

Evet, oldu. Bazen insan en yakınından ya da en güvendiği kişiden gelen bir sözle, bir hareketle, tarifsiz bir acı hissediyor. Kalbine saplanan bir kazık gibi... Hani hiç beklemezsin ya, tam da orada savunmasızsındır. İnsanın içine bir boşluk çöker, nefes almak bile ağır gelir. Ama sonra fark ettim ki bu acılar, insanın kendini yeniden bulması için birer fırsat. O anlarda güçsüz hissediyorum, ama zamanla ayağa kalkıp daha da güçlü biri oluyorum. Özetle, evet hissettim, ama o kazığın aslında bana bir şeyler öğretmeye geldiğini de gördüm.