Bazen sorunlu bir çocukluk geçirdiğimi düşünüyorum, bu normal mi?

En azından seni doktora götüren bilinçli bir ailen vardı. (Yaşadıklarını küçümsemiyorum tâbiki, yanlış anlama.) Sosyoekonomik düzeyi alçaldıkça doktorlara olan inanç azalıyor ve çocuklarını fiziksel ya da psikolojik fark etmez hastalığını çözmek için çürük evde yaşayan falcı kadınlara, sözde keramet sahibi adamlara götürüyorlar. (Evet travmam var)

İnsanin 2-7 yaş arası gördüğü şiddet travma veya kazalar. Ömür boyu acı verir. ve bunu obsesyon yani anlatma arzusu duyar. Cinsellikte acı çekme arzusu duyar. Bunun sebebi alt tabandaki hatalar mesela anne küçük yaşta oraya elini atmış kiz , teyze cocuguna kizgin maşa gosterir cakmak yakarak korkutur. bu konuşulmayan kisimlar vardir. Kişinin ikileme yapmasini olusturur bir normal ikincisi anormal keyif almadir.. bunu kendinde sapiklik hisseder. Sonra sanilir ki icten geliyor. . Travma sembollerle çalışır. O nesneyi gorunce heyecana girer. o kelimeyi duyunca heyecan korku kapılar. Ama aci ve zevk te verir. Asil korktuğu saptim mi normal değil miyim? Korkusudur. Evkensem biriyke olsam yurur mü. Böyle biriyle olan erkek ler özel olmalı. Bu travmayı kabul edecek yapida olmalıdır. Cunku kadini travması ile kabul etmek gerekir. Bunu herkes bilemez. O yüzden ilişkileri de sorunludur. Neden yürümüyor diyede kendini suçlar cok erkek vardir ama yurumeme korkusu yaşar.

üzüldüm gerçekten
ama her çocuğun bir travması var inanın travmasız olan bir çocuk asla olamaz
eğer bir ortama giriliyorsa bu ortam küçükken okul ortamı ile başlar
mutlaka akran zorbalığı ya da öğretmen travması yaşanması çok olası bir durumdur
aslında hiç bir çocuk mutlu değildir mutlu görünürler oyunlar oynarlar
ama birini durdurup ne yaşadığını sorduğunda öylece donup kalırlar
onların düşünceleri sadece oyun oynamak oyun oynayarak beyin meşgul ediliyor ki böyle yaparak en iyisini yapıyorlar
ama belli bir yaşa gelindiğinde maalesef yaşanan her şey hatırlanmaya başlıyor

artık hatırlıyoruz ama artık çocuk değiliz
artık düşüncelerimiz bizim kontrolümüzde olmalıdır geçmişi irdelemek sadece üzüntü verir ve düşünmek geçmişi geri getiremez sadece kişiyi üzer

onun için yaşadıklarını kabullen kendinle barış ve herkesin bunları yaşadığını unutma
bu son derece normal bir durumdur

Türkiye de neredeyse her çocuk yaşıyor bunu