Eksiğimiz ihtiyaç mı yoksa başkaları gibi olmak mı?

Her zaman bir ölçüt vardır. Bu ölçüt, neyin iyi ve neyin kötü olduğunu düşündüğümüze ve toplumun bunu nasıl değerlendirdiğine dayanır. İhtiyaçlarımızdan biri aidiyettir. Kendimizi ait hissetmek isteriz ve bu nedenle "iyi" denilene ulaşmak için çabalarız. Ölçütün "kötü" olarak tanımlanan kısmında yer alırsak, dışlanmaktan korkarız. Gerçek tehlike, artık birey olamamamız ve sevgi ile onay arayan varlıklar olmamızdır. Bu yüzden kendimize zaman ayırmak ve düşünmek çok önemlidir. Bazen gerçekten ihtiyacımız olan bir şeyin eksikliğini hissedebiliriz. Gerçekten bir ihtiyaç mı yoksa sadece toplumsal baskılar yüzünden mi böyle düşündüğümüzü öğrenmemiz gerekiyor. Eğer düşünmek için kendimize zaman ayırmazsak, başkaları gibi olmak isteriz. Diğerlerinin kabul edildiğini sandığımız için biz de onlar gibi olmamız gerektiğini zannederiz.

Aslında her zaman yeterli olduğumuzu anladigimizda ve en güzel halimizin, başkalarının bizi nasıl görmek istediği gibi değil, gerçekten olduğumuz gibi kendimizi sevmek olduğunu fark ettiğimiz zaman huzura kavuşuruz. Ne demişler: "Kendin ol, diğerleri zaten var."

Homo sapiensler de birbirini taklit ederek yaşamı bu aşamaya kadar taşıdılar. O halde bu bir ihtiyaç mıydı sorusuna maruz kalıyoruz yine Malefiz Hanım. 🤣

İnsan birbirine bağlı yaşar. Cismani kalp ile ruhani kalbin birbirine bağımlı yaşaması gibi. Hem taklit edicez. Hem de bu taklitlerin arasından kendi ihtiyaçlarımızı bulucaz. Hem aslında kendi fikrimiz olmayacak, hem de aslında bunlar bizim fikirlerimiz olacak.

Başkası olmak, belki de bunu tercih edenin ihtiyacıdır demek istiyo bu Melo. Kendimizi bulmaya çalışırken bu yollardan... Bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm? Kim bilir ne bekliyor kalır mıyım, ölür müyüm? diyerekten gidiyom. 🤣🤣🤣