Bazı şeyleri unutmak gerçekten de daha iyi midir?

Bazı şeyler ne olduğuna bağlı. Mesela bana yapılanı asla unutmam. Sineye çekerim birikir birikir bir gün vururum. Bugün aynısını yaşadım. Bütün sineye çektiklerimi bir güzel döktüm. Pişman da değilim. Unuttuğum şeyler de oldu tabii. Sevdiğim değer verdiğim insandan yaptıklarını unutuyorum. Ama benim için çok önemli olması lazım onların. Demek ki bugünkü yaptığım kişi önemsizmiş. Bazı şeyleri geç de olsa insan farkına varıyor.

Unutmak… bazen acının sessizce soluk almasını sağlar. Unutmak, yüklerin hafiflemesi gibi gelir; geçmişin gölgelerinin adımlarını ağırlaştırmadığı bir hafiflik. Fakat sormak gerekir: Unutmak mı daha iyidir, yoksa geçmişin dikenleriyle yüzleşmek mi? Unutmak, bazen yeniden doğmanın yoludur, fakat aynı zamanda bizi biz yapan anıları, acıyı, büyümeyi ve hataları yok etmektir. Belki de mesele, unutmak değil; unuttuklarının izini içindeki o derin kuyuda taşımaktır. Her hatıra, silik de olsa, kimliğimize bir harf ekler ve her unutulmuş şey, eksik bir cümle bırakır ardında. Unutmak belki huzuru getirir, ama bütünlüğü sağlar mı? İşte asıl soru bu.

Öyle yoksa kafayı yersin. Babam öldü annem öldü. Unutmam annem cuma günü cenaze namazı kılınacak önce ilk cenaze namazı kılındı. Kadın 32 yaşında imiş. Sonra anneminki kılınacak herkes gitti. 25 kisi kaldık. Namazını kıldık defnettik. Unutmam camii en az 2000 kişi idi ve 750 800 kişi cenaze namazına geldi. Sonra 25 kişi kaldık. Unuttum bile.