Hayat hikayeniz nedir?

Hayattan ilk tekmeyi annemin karnındayken yedim, o da babamdan geldi. Erken doğdum. Doğduğumda sarılık hastalığına yakalandım, birkaç ay kuvezde yattım. Doktor bu çocuk yaşamaz demiş. Ama hastalığı atlatıp kuvezden çıkmışım. Aile içi şiddetli geçimsizlikten dolayı annemin sütü erken kesilmiş. Yeterli beslenemediğim için mama kullanmaya başlamışlar.

4-5 yaşlarındayken de babamın annemi tekmelediğini kapı aralığından izlerdim. Babam görünce de kızıp beni yan odaya kovardı. 6 yaşıma geldiğimde nihayet ayrıldılar. Annemin yanına, köye gitmek durumunda kaldım. Okula başladım. Arkadaşlarım da, onların aileleri de annem babam ayrı olduğu için benimle alay eder, bana p*ç derlerdi. Birinci sınıfı bitirdiğim zaman annemle babam barıştı. En büyük sevinçlerimden biriydi.

Ama sonrasında hiçbir şey değişmedi. Aynı geçimsizlikler devam etti. Annem eve yeni bir eşya almak istediği için babam faturayı bana keser, günlerce benimle konuşmazdı. Tüm bu olan bitenden, bir de genetikten dolayı çeşitli takıntılarım ortaya çıktı. El koklama, el yıkama, dokunduğum yere tekrar dokunma, sürekli aynı yerde oturma... Çoğunu unuttum bile. 10 yıl kadar obsesif kompulsif bozukluk ile yaşadım.

Liseye başladığımda çirkin bir erkektim. Çok fazla zorbalığa uğradım. İnsan muamelesi görmedim. Burada anlatamayacağım kadar fazla zorluk yaşadım. Bu dönemde babam 2 yıl boyunca işsiz kaldı. O zamanlar günlük harçlığım 1 tl idi. Öğle aralarında 50 kuruşa simit, 50 kuruşa da su alırdım. Bazen suyu çeşmeden içer, o 50 kuruşu kenara atarak para biriktirmeye çalışırdım. Sonra babam işe girdi, ben üniversiteyi kazandım, okumak için şehir dışına gittim ve en azından daha rahat bir soluk aldım. Fakat 3 yıldır birlikte olduğum ve it gibi aşık olduğum kız tarafından göz göre göre aptal yerine konulup aldatılmıştım.

Üniversitede yaşadığım benzer sorunlar limitlerimi zorluyordu. Bir psikiyatriste gitmem gerektiğini fark ettim. Depresyon ve anksiyete bozukluğu tanısı koyuldu. İlaç kullanmaya başladım.

Üniversiteden mezun olduğumda eve geri döndüm ve 4 yıldır uzak kaldığım ailevi problemlerin içine yeniden düşmüş oldum. Pandemi döneminde anksiyetem tavan yaptı, 3 ay boyunca evden dışarıya adım atamadım. Bir gece kriz geçirdim ve ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde müdahale edildi. Desteğe en çok ihtiyacım olan bu dönemde 2.5 yıllık kız arkadaşım tarafından terk edildim.

Psikolojik sorunlarım iyice ağırlaşmıştı. Ayrıca işsiz ve yapayalnızdım. Gerçekten zor zamanlar geçiriyordum. Birkaç yıl böyle geçti. Sonra KPSS'yi kazandım, mülakatları geçtim ve öğretmen olarak atandım. Birden bire rahatça geçinebileceğim kadar para kazanmaya başladım. İşe başladıktan sonraki birkaç ay içerisinde çalıştığım yerde dünya güzeli, dünya tatlısı bir kızla tanıştım. Görür görmez aşırı etkilenmiştim. Tanıdıkça daha da sevdim. 2 yıl olacak, hâlâ birlikteyiz.

Şimdiyse annem ve babam yine boşanıyorlar. Olgun insanlar olmadıkları için bütün yükü ben çekiyorum. Sağolsunlar bana yük yüklemekten, beni suçlu hissettirmekten de asla geri durmuyorlar. Her şey yoluna giriyor derken yine oldukça zor bir sürecin içinde buldum kendimi...

Tüm bu süreçte kendime ne katabildiysem kattım. Dil öğrendim, iki tane yazılım dili öğrendim, hayalim olan oyun geliştirme ile ilgili 4-5 bilgisayar programı öğrendim. Bu işten ek gelir bile elde ettim. Belki de ömrüm boyunca rahat yüzü göremeyeceğimdir ama... Hayat devam ediyor işte. Kimsenin bu kadar yazıyı okuyacağını düşünmüyorum, kimseye okuması için yalvaracak da değilim. Ama eğer buraya kadar okuduysan güzel insan, sakın pes etme olur mu? Elinden geleni yap ve gülümsemeyi asla ihmal etme. Kendine çok çok iyi bak. Nihayetinde hepimiz öleceğiz. Hiçbir şey kalıcı değil. Olumsuzluklara tutunma. Güzellikleri fark et ve yapabildiğin kadar tadını çıkar :)