Bu dünyanın insanı gibi hissetmiyorum?

Yıllardır ara sıra ama kendime zarar vermek anlık gelse bile asla böyle bir şey yapmayı düşünmüyorum yapamam

Hayattaki amacını arayıp bulamıyor musun? Hayat sana tatminsiz mi geliyor? Bana hep böyle geldi. Girdiğim ortamlarda kendimi ait hissetmedim hiç hala hissetmiyorum. Belki diye umut ediyorum benim gibi biri çıkar karşıma.

O kadar değişik bir ikilemde gibiyim ki ben de de aynı durum var her şey bazen çok gereksiz geliyor ağlama isteği sürekli takıntılı düşüncelerin içerisindeyim neden böyle hissediyorum düşünüyorum diye

Ben kendimi bildim bile keşke doğmasaydım diyorum. Hayatı hiçbir zaman sevemedim hala sevemiyorum. Ölmek yaşamamak ister miyim kesinlikle. Sadece arkamda beni seven insanlara acı vermek istemiyorum. Öldükten sonra pişmanlık mı yaşayacağım hayır ama işte kendime zarar verme düşüncelerindeyken durduruyor çoğunlukla. Çok vicdanlı iyi biriyim ve çevremde insanların insanalara kötü davrandığı gördüğümde haberler okuduğumda bile hayattan tekrar nefret ediyorum. Yaşamak için 23 yıldır neden sebep arıyorum veya öldürmemek için kendimi. Hayatımda benim gibi biri olmasını çok isterdim. Hiçbir zaman anlaşılmış hissetmedim, yapayalnız tek başımayım. Hiçbir yere ait olmamak ne yaşama ne ölüme. Belki seninde benzer düşüncelerin hislerin olmuştur oluyordur. İnan çözümünü bilmiyorum keşke bilsem nedenleri. Bu platformda insanların biraz olsa yalnız çaresiz hissetmemesini sağlayabiliyorsam ne mutlu bana. Ben böyle hala acı içindeyim belki sen de olacaksın ama yalnız olmadığını bilmeni isterim. Hayata iyilik ve anlayışla yaklaşmaya çalışıyorum ama hayat bana maalesef böyle gelmiyor. Hayat benden nefret mi ediyor tanrı var mı yok mu varsa ölmek istediğimi duymuyor mu o kadar dua ettim ölmek için hala ediyorum. Olay şu varoluşsal sancıları nasıl durduracağımı bilmiyorum sorguladıkça daha da anlamsızlaşıyor. Sadece yalnız olmadığını bil

Eğer bir arkadaş edinip konuşmak istersen ben buradayım istersen mesaj atabilirsin. Biraz da olsun anlaşılabilmek kendimizi iyi hissettiriyor.

Beni en çokta aslında elimde şükredecek çok şey varken böyle biri olmam beni üzüyor ufak tefek şeylere takılmak biraz daha az olsun isterdim çünkü sürekli içim acıyor parçalanıyor ağlamak geliyor mesela hüngür hüngür içim parçalana dek yazdıklarınızda nasıl açıklıycam bilmiyorum ama anladım hissettim o acıyı böyle kişileri duyguları çok daha yoğun hissettiğimizi düşünüyorum bazı kişiler hayatı sadece eğlenceye vuruyor

Tabi sen de istediğin zaman anlatabilirsin gerçekten ben de birisine iyi gelmek isterim

Hassas ve iyi kişilikleriz bu yüzden çok düşünüyoruz. Çok düşünmek belirsizliklerden başka bir şeylere çıkmıyor hayatta maalesef. Diğer insanların bizden bu kadar farklı olduğunu görmek çok daha fazla şey sorgulatıyor anlama çabalarına giriyoruz. Bu kadar fazla şeyi düşünüp sorgulamak bize ağır geliyor. Kime olsa gelir. Hiçbir şey sorgulamayan insanlar mutlu duruyorlar değil mi? Böyle olmadığım için çok mutluyum ama tüm dünyayı her şeyi düşünmek yoruyor. Yalnızlığımızın sebebi bu azız. Çevrene bak koyun dolu ne sevdiğini dahi bilmeyen insanlar popüler diye bir şeyler yapan insanlar…

Gerçekten hep şeyi sorgulardım ben mi anormalim diye dün mesela birisi bana şey demişti ben senin dilini anlamıyorum sanki ben çok anormalmişim gibi hissettim aşırı kibarsın dedi az cazgır ol dedi ezilirsin ben ezik birisi değilim kendime saygısı olan birisiyim ama insanların bu tutumu yüzünden kendimi çok farklı hissediyorum

Gel bi ara oturalım konuşalım geniş vakitte inan saatlerce konuşacak konumuz var

Dün arkadaşımla konuşuyorum bana sen bizden farklısın ya diyor ben de kabul ettim bunu farklıyım eşsizim keşke benden bi tane daha olsa diyorum duruyorum. Yalnız hissetmekten sıkıldığımdan anlaşılmamaktan insanın sevdiği şeyleri seven insan topluluğu da mı olmaz mesela. Zorlu bir şey kendini kabul etmek ama bunu yapmak yalnızlığı da kabul etmek oluyor

Evet ben de çok duydum tuhafsın falan diye hep sorguladım bu yüzden kendimi

Hep deniyor ailem bile diyor bana yıllar geçti hala garip geliyorum onlara

Ne diyorlar

Bir insan beğenileriyle zevkleriyle hiç bir yere uymaz mı? Garipsiyorlar. Çok fazla ortam aradım sevdiğim şeyleri tartışmak konuşmak için. Çok zor var tek tük insanlar. Herkes popüler kültürün kölesi olmuş durumda ben bu insanlarla konuşabiliyorum ortama çok rahat uyum sağlıyorum ama ben sevdiğim bir şeyleri konuşmaya çalıştığımda bile tuhaf bakışlara maruz kalıyorum. İnsanların suratlarında hep beni anlamaya çalışan ifadeler var zamanında bunu beni yargılıyorlar sanmıştım ama değil. Açık açık beni anlayamadıklarını çok söyledikler söylemeye de devam ediyorlar. Anlayamadıkları garip tuhaf anormal oluyor. Alıştım zamında çok yargılıyordum kendimi. Sen yapma sorun sende değil. Farklıyız

Gerçekten seni çok iyi anlıyorum hepimiz aynı dünyada yaşıyoruz ama her insan farklı frekansa sahip bence farklı boyutlarda yüksek boyutlarda olan insanlar daha çok farkındalığa sahip yüksek bence bu yüzden sen onlara uyumlanamıyorsun bununla beraber yüksek farkındalık seni biraz yalnızlaştırıyor çünkü diğer insanlar gibi günlük konular sana sığ geliyor daha derin şeyler istiyor bu bunu yapmış şu şöyle gibi değil herkes bir şeye düz bakarken sen ondaki farklı detayları görebiliyorsun görmek değil görmeyi biliyorsun ben de senin gibi kendimi çok yargılarım ama şu an düşündüm ki kimsenin öyle olmasını değiştiremeyiz elimizde olan bir durum değil bize iyi gelen şeyleri yaparak ya da iyi şeylere yönelerek düzeltebiliriz bir nebze falan aynı düşüneceğimiz kişileri hayatımızda tutarak

Öyle kabul etmek gerekiyor ha yalnız hissettiriyor mu çok ama olan bu sorun biz de değiliz onlar da değil. Dediğin gibi kendimiz için önemli olan şeylere odaklanmak bir nebze de olsa hayatımıza anlam katıyor.

Mesaj atsana bana özelden tanışmak isterim senle

Benden atılmıyor sanırım istek atmak gerekli

Bana da izin vermiyor da

Ben atamıyorum mesaj xp yetmiyor

İstek attım

Ben de attım kabul etmedin ama

Xper seviyem 2 değil izin vermiyor

Sen mesaj gönderebilirsin sanırım

Öyle mi dersin :)