Yalnızlıktan yalan söyleyemeye başladım bunu aşabilir miyim?

Artık sosyalleşmiyorum kendi içimde aşamadığım travmam var, bazen kabus görüyorum. İnsanlara güvenmiyorum her şeyi içime atıyorum. Sürekli evdeyim. İşi bıraktım, okulu bıraktım açık öğretimden devam edeceğim. Arkadaşım yok çünkü kafa dengi birini bulamıyorum. Kendimi odaya kapattım bazen bunalınca anneme arkadaşlarımla buluşmaya gidecem diyorum. Ama arkadaşım yok. Göl kenarına gidip kitap okuyorum, yürüyüş yapıyorum, müzik dinliyorum, ama kendime bile yetemiyorum. Artık yalnızlıktan kafam susmuyor. Uyuyamıyorum gelecek kaygım var. Gözlerimi kapatıyorum saat 11 de sabaha 5 e kadar uyuyamadan iç sesimle kavga ediyorum sus diyorum iç sesime artık düşünme uyu diyorum ama istemsizce içimden konuşuyorum sürekli düşünüyorum. Sabaha karşı artık yorgunluktan uyuya kalıyorum onda da kabus görüyorum. Anneme mutsuz olduğumu söylediğimde sürekli ablan da mutsuz o kadar okul okudu atanamadı diyor. Zaten gelecek kaygım var bunları anlatınca o negatif enerji içimi bunaltıyor. Ben derdimi anlatmaya çalışıyorum beni dinlemek yerine ablamla kendi derdini anlatıyor bu evin işi şöyle bıktım felan diyor. Babamla da problemim var hiç sevmedi felab ama artık umursamıyorum ayrı eve çıkmak istiyorum artık mutlu olmak istiyorum ama her şey çok zor. Instagrama mutluymuşum gibi storyler atıyorum ama hiç mutlu değilim aylardır uyku problemi ve kaygı yaşıyorum. Depresyondayım ama ruhsal çöküntü gibi ağır depresyon yaşıyorum eskiden sosyaldim arkadaşlarım vardı fakat yanlış arkadaş seçimiydi. Yalan kalabalığın içinde yine yalnızdım. Psikoloğa gitmeyi düşündüm randevu da aldım. Uyku problemim var diye saati kaçırdım. Ayrıca ailemden para alamadığım için. En son ki iş yerimde de tacize uğrayınca şu an çalışmadığım için özel terapiye gidemiyorum. Devlet hastahanesindeki psikoloğa da güvenmiyorum derdimi dinlemeden ilaç yazacak gibi gissediyorum. Belki ilaçlar iyi gelir bilmiyorum. Bu durumu nasıl aşabilirim?