Özgüvenli biri misiniz yoksa degil misiniz ve neden?

Dediğiniz gibi olsaydı herkes özgüvenli olurdu ve insanlar kaygı korku okb gibi sorunlar yaşamazdı. Kaygı bozukluğu gibi psikolojik sorunları olan insanlar o haldeyken özgüvenli olamaz öncelikle kaygılı ruh halinden kurtulması gerekir özgüven daha sonra gelir.

Bence kesinlikle var. Örneğin sosyal kaygılı insan toplumda sıkıntı yaşar okulda sınıfta sorun yaşar hatta bildiği soruya parmak bile kaldıramaz rezil olma korkusu, insanlar ne der vs vs. Bunu görenler ise özgüveni yok der ama kaygılıdır yani kaygı yüzünden özgüveni de yoktur yani bu onun için zorlantı hatta depresyona bile dönüşür. Senin dediğin bu tür sorunları olmayıp tembellik eden kişiler için geçerli

🙂

Zor bir şey maalesef

Evet

Öz güvenim hiç gelişmedi evden dışarı bile çıkamıyorum

Evet ama hiçbir şey yapamadım gençliğimi hep eve kapalı yaşadım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum öz güvenim de sosyal ve iletişim becerilerim de gelişmedi kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum

Haklısın da aşamıyorum adım atamadım atamıyorum çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım kendimi hep geri çektim eve kapandım dışarıya yabancı kaldım hayata karşı yetersiz güçsüz kaldım gençliğimi istemeyerek evde geçirdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum dışarı bile çıkamıyorum iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım da olmadı hayatım evden ibaret

Maalesef gençliğimi hep eve kapalı geçirdim senelerdir evdeyim her sene her gün evdeyim dışarı çıkmadan yaşıyorum cuma namazlarına camiye gidiyorum ama dışarıda duramıyorum hemen eve geliyorum markete çarşıya pazara hiç gidemiyorum mahallede de dolaşamıyorum mesela haftaya kpss sınavına gireceğim o kadar girmem rağmen hâlâ korkuyorum şimdiden nasıl gideceğim düşünüyorum dışarısı bana korkunç geliyor insanlardan utanıyorum çekiniyorum kendimi hayata yabancı gibi hissediyorum

Camiye gidiyorum da rahat olamıyorum ki kimse beni görmesin istiyorum kendimi gizlemek istiyorum ve namaz bitince hemen hızlıca eve dönüyorum dışarıda duramıyorum 35 yaşındayım çocukluğumdan beri böyleyim hâlâ aşamadım hiç açılamadım yaşım ilerledikçe her şey düzelir sandım ama daha da kötü oldu çocukluğumdan beri istemsizce utangaç çekingen içime kapanık biriyim ilkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkamazdım okul hayatım berbat geçti hep dışlandım aşağılandım dalga geçen alay eden lakap takan çok oldu bu mahallede bile aynıydı ergenliğimi de sağlıklı tamamladığımı düşünmüyorum hep eve kapandım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim insanlardan kaçtım karşı cinsle yakınlık kuramadım liseden sonra tamamen eve kapandım hiç arkadaşım yoktu hep yalnızdım asosyaldim askere gittim askerde de açılamadım askerden sonra yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı geçti işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim gençliğimi hiç yaşayamadım hayatı hep kaçırdım senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak olumsuz etkiledi 35 yaşındayım hâlâ bir hayatım yok ailemle yaşıyorum işsizim bekarım asosyalim hayatım evden ibaret en güzel yaşlarım evde sıkılarak bunalarak geçti böylece yaşlanıyorum

Sorun tamamen benden kaynaklı yani istemsiz bir şekilde utanıyorum çekiniyorum içime kapanıyorum çocukluğumdan beri bunu aşamıyorum bu yüzden hep kendimi geri çektim eve kapandım asıl sorunum dışarıdan korkmak değil insanlardan utanmak çekinmek bu insanların davranışlarıyla alakalı da değil benim kontrol edemediğim bir durum utangaç çekingen olduğum için hayatın içinde olamadım öz güvenim gelişmedi sosyal becerilerim iletişim becerilerim gelişmedi senelerce eve kapalı yaşamaktan dışarıya yabancı kaldım korku oluştu bilmiyorum ya benim için çok zor bir durum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim gençliğimde hayal ettiğim hiçbir şeyi yaşayamadım hâlâ aynıyım çaresizlik gibi bir durumun içindeyim

Yapabilsem yapardım ben hem utangaç hem de çekingenim bu hayatımın her döneminde beni olumsuz etkiledi etkilemeye de devam ediyor aşamıyorum olmuyor 35 yaşına kadar değişemedim yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı

Ailem de senelerdir farkında gençliğimde çok kızdılar laf ettiler ama hiç açılamadım değişemedim hep eve kapalı yaşadım senelerdir dışarı çıkmadığım için artık aileme bu durum normal gibi geliyor bence uzun süre eve kapalı yaşadığım için dışarıya yabancı kaldım ve dışarıya karşı korku oluştu ilerledi evet herşeyin temelinde utangaçlık var belki dışarı çıkma korkumu zamanla aşabilirim ama utangaçlığı aşabileceğimi düşünmüyorum utangaçlık hayatımın sonuna kadar beni olumsuz etkilemeye devam edecek

Kolay dediğin şeyleri ben çocukluğumdan beri yapamıyorum ki maalesef bunları aşamadım aşamıyorum bana hep zor geldi gelmeye de devam ediyor insan korkularını aşabilir ben de aşabilirim ama bu çocukluktan gelişen oluşan bir durum yani çocukluk ergenlik gençlik dönemleri boyunca oluşan gelisen şekillenen bir durum ben diğer insanlar gibi olamadım herkese kolay gelen herkesin basitçe yapabildiği şeyler bana zor hatta imkansız gibi geliyor dışarı çıkmak gezmek eğlenmek işe girmek çalışmak sosyalleşmek insanlarla yakınlık kurmak arkadaş olmak ortamlara girmek sokakta mahallede dolaşmak hatta karşı cinsle tanışmak buluşmam konuşmam flört etmek sevgili olmak bunların hepsi bana imkansız geliyor bunların hayalini kursam da yapabileceğimi sanmıyorum kendimi dışarıya hayata yabancı hissediyorum tamamlanmamış gibiyim yetersiz güçsüz kaldım dışarı çıkıp temiz havada yürüyüş yapamıyorum bile gençliğimi tamamen evde geçirdim senelerdir istesemde dışarı çıkıp dolaşamıyorum ve senelerdir eve kapalı yaşadığım dışarı çıkmadığım için artık sağlık sorunları oluşmaya başladı heryerim ağrıyor temiz havadan güneşten mahrum kaldım erkenden yaşlanmış gibiyim zaten gençliğimi de hiç yaşayamadım hissedemedim