Evde kalmış kadınlar 30'dan sonra nasıl hisseder ve yalnızlıkla nasıl baş edilir?

Sevdiğü insanı bulamamak gerçekten çok zor. Ben 21-22de bile psikolojik olarak bu konudan dolayı berbat hissediyordum ve 26-27 yaşındakilerne haldedir diye merak ediyordum, 30'u düşünmüyorum bile. Ama sonra bi baktım yıllar öyle hızlı akarak geçiyor ki ben de bir anda 25 oldum. 30 olmak da bir o kadar hızlı geçecek. Asıl sorun hayatın güzel yıllarını sevdiğimizle geçirememiş olacağız.

Baş etme konusundaysa bence psikologlar ne diyor onları dinle bence. İnternette yayın yapan, video çeken psikologlara da bakabilirsin, direkt gitmeyeceksen.

Aslında insanı anlaşılmamak mutsuz ediyor ve içsel olarak neden düzgün biri çıkmıyor düşüncesi

Etrafta evlenen insanları görüp vay be benim neyim eksik gibi ancak şunu da görün çoğunlukla evlenen insanlar boşanıyor bu yüzden önemli olan doğru kişiyi bulmak evlenmek den öte doğru kişi

.. yalnızlıkla nasıl başa çıkılır öncelikle sevgili anlamında vefakar kalbi güzel değer nedir bilen dürüst içten samimi olan seni sen olduğun için seven birini bulursan kalbin çocuk gibi olur

Yalnızlıkla başa çıkman birde etrafında doğru insan çekmen gerek gerçek kişilikli insanı bulursan

Evde kalmış tabirini kimseye yakıştıramıyorum. Evlenmek bir hedef değildir. Bir sona erme de değildir. Eskiden eğitim olmadığı ve kadının fikrinin sorulmadigi dönemlerde kadınlar erkenden evlendirilir, erkeğe yardımcı olması için atanırdı. Sonra çocuk yapma gorevi verilirdi. Bunların hiç birinin şu an seni mutlu edeceğini düşünmüyorum. Evlilik çocuk yapmak dışında sadece ilerde yalnız kalmamak için yapılan bir şey. Doğru kişi seni mutlaka bulacak, o ana kadar hayatın tadını çıkar bence.

boş ver diyip olursa hayırlısı olmazsa da hatırlısı diyip yoluna bakıcan 😅 ama gelen talipleri değerlendir yine de kestirip atma 😂