Bir kac ay kendimde degilim kimseyle konusmuyorum hayat doluydum gitti işimden istifa ettim ailemle tartistim vs neden?

Of. Of. Şu anda bunları duyarken bile kalbim ağrıdı, eski günlere döner gibi oldum. Bir kere en başta şunu söyleyeyim. Senin yaşadıklarını çok iyi biliyorum. Hayat çok ağır geliyor. Dayanacak bir kişin bile yok. Dertlerini anlatacak tek bir sırdaşın bile yok. Yalnızsın. İçin eriyor belki. O kadar kullanıldın ki artık belki gerçekten biri sana değer verecek olsa bile onu itiyorsun. Belki çok sinirleniyorsun. Bunları sen kötü olduğun için yapmıyorsun.

Sen kötü biri değilsin. Sen en iyilerini hak ediyorsun. Bak şu anda bunları yazarken bile gözlerim doldu. Lütfen, ama lütfen pes etme. Biliyorum çok zor. Sanki herkes seni ezmeye çalışıyor gibi. Sen sadece normal bir arkadaş, güvenebileceğin bir kişi istedin. Ama seni kırdılar, kullandılar, iyi niyetini suistimal ettiler.

Sen onca iyilik ettin, kendini başkaları için heba ettin ve onlar seni gram umursamadı. Bu senin suçun değil, hiçbir zaman senin suçun değil. Maalesef çevremizdeki insanları seçemiyoruz her zaman. Nasıl olduklarını bilemiyoruz. Senden tek ricam pes etmemen.

Sen güçlüsün, yapabilirsin, ben sana inanıyorum. Seninle gurur duyuyorum. Bunca zaman tek başına savaştın, mücadele ettin. Kaç gün kaç gece belki bilmeden ağladın. Kaç gün kırıldın da bir şey söylemedin belki. Kaç kere o kadar kırgındın ki patladın da sana "bunun nesi var böyle" dediler de uzaklaştılar.

Ama kimse yardım eli uzatmadı. Ben buradayım. Elimden pek bir şey gelmez ama en azından dinleyebilirim. En azından dinleyebilirim. O yüzden yeter ki pes etme. Çok güçlüsün bak. Ben bunu bile yapamadım. Yardım bile isteyemedim. Kendi içimde yok olup gittim zamanında. Sen çok daha cesursun, o yüzden kendini üzme olur mu lütfen?