Sahip olmak için can attığım şeylere sahip olunca neden bir değeri kalmıyor? Normal miyim?

Mesela mağazadaki ürünler raflarında cok güzel görünüyorlar. Görene kadar ihtiyacımın olduğunu bilmiyodum keske benim olsa falan derim ama halbuki onun benzerinden veya aynısından evimde odamın bir köşesinde yüzüne bile bakmadıklarım var zaten. Ya da mesela platonik olduğum biri var hatta toksik veya aslında çok da olmayan biridir. Keske beni sevsin diye utanmasam köle olurum ama halbuki etrafımda sevildiğim kişileri, sürekli arayan, bi şekilde halimi hatrımı soran kişileri istemem yan cebine koy oluyorum. Sanki onlara üstünlüğüm varmış gibi ama halbuki beni sevdiği icin tolere ediyo veya alttan alıyor. Galiba kavuşamamayı seviyorum. Normal miyim? 😅