Çalıştığım zaman tükenmiş, boş kaldığım zaman depresif hissediyorum, normal bi hayatım olmicak mı benim?

Kaygı bozukluğu dediğimiz şeyin en kralını yaşadım ve atlattım çok şükür ki, kötü çocukluk dediğimiz şey zaten üç aşağı beş yukarı herkesin başına geliyor yani bu maalesef hayatın bir parçası. Kendini bu düşüncelerden bir şekilde uzak tutmalısın ve kendini “ben iyiyim” diyerek telkin etmelisin.

Ben de birkaç gün öncesine kadar öyleydim ama çok değiştim vallahi

İnanmazsın belki ama evet 😂 Bazen ben de şaşırıyorum kendime, yani başarılmayacak şey yok.

Büyük konuşmak istemiyorum ama sadece şu hafta içinde bile neleri geride bıraktım, bundan sonra da olmaz inşallah. Ama sen de öyle düşünmelisin, karamsarlık yok edilmediği sürece hiçbir yol kat edemezsin.

İçimde az bile olsa bulunan yaşama umudu ve tabi ki ölüm korkusunu sönümlemek

Aslında benim hikayem çok uzun nereden başlasam bilemiyorum

Evet ama ilaçların da bunda geçici olarak etkisi oldu ve hikayeyi anlatmadan da olmaz sanırım

Buradan nasıl anlatayım ki bir çırpıda 😂

Mecbur baştan başlamam lazım. Bende kapalı mekanda nefessiz kalma korkusuna bağlıydı her şey, 6 yıl önce kpss sınavına çalışmak için, yaklaşık 2 senelik fitness macerasını bırakınca ve uzun süren stresten dolayı ibs ve hafif panik atak belirtileri olmuştu. İlerleyen zamanlarda daha çok sıkıntı yaşadım ama sosyal anksiyete falan yoktu, psikiyatriste gittim, bana anksiyete bozukluğu ve manik depresif uyku ilacı yazmıştı. Bende bayağı işe yaramıştı ve bir süre sonra ilacın vücutta bağımlılık yapmasından dolayı ağrılarla sızılarla 1 ay gibi bir sürede atlatmıştım. Sonra askerlik yapmam gerekti, kritik yerlerde askerlik yaparsam ilaca başlamak zorunda kalırım diyordum, nihayetinde askerliğim sınır bölgesine çıktı fakat ilaca hiç gerek kalmadı.

Hatta yükseklik korkum nedeniyle de uçak ile yolculuk yapmak istemiyordum fakat sıkıntısız bir şekilde gittim askerliğimi onca zorluğa rağmen tamamlayıp geldim. Sonra başka sıkıntılar başladı, dayımı kovid belası yüzünden ani bir şekilde kaybettik.

Bu olay 2 sene önceydi. Bir süre sonra yoğun stres altında kaldım ve kapalı bir mekanda bir çok faktörden dolayı şiddetli panik atak krizi geçirdim ve kalbim ağrıdı, sonrası ise çarpıntı, anksiyete bozukluğu ve sosyal anksiyete bozukluğu da oluştu. Bir ay gibi bir süre hayattan koptum ve sonra, önceden kullanmış olduğum ilaçların reçetesini bulup bu ilaçları temin ettim ve yavaş yavaş toparladım.

O süreçte evime yakın bir yerde inşaattan alıştım ama bu pek de kolay olmadı, sonra kendimi telkin etmek konusunda bayağı yol kat ettim. O dönemde köye bile gitmekten kaygı duyardım, bir süre sonra arabayla İstanbul'a gittik ve hiçbir sorun yaşamadım. Korktuğum ne varsa üzerine gittim, geçen hafta da otobüs ile gitmeye çekinirken gittim ve geldim.

Özetleyerek anlattım, sormak istediğin ne varsa sorabilirsin.

Rica ederim, fark ettiysen özelden bile anlatmadım belki rahatsız olursun diye. Evet, ilaç çarpıntıyı durdurmak ve ön destek için gerekli.

Ama tabi ki iş en çok kendine güvenmekten geçiyor, kendine ben iyiyim, hepsi geçecek ve bu ölümcül değil diyebilmelisin.