Küçükken birşeyleri olduramayınca ağlardık oldurana kadar ve öyle ya da böyle oldururduk. Şimdi ne kadar ağlarsak ağlayalım hayat bize elindekiyle yetinmeyi öğretti, “kendi başının çaresine kendin bakman gerekiyor” diye tembihledi. İçimiz dışımıza da çıksa nafile 🥀
Ağlarken birilerinin görmesinden çekinir misin, ağlamak için tenha bir köşe mi gerekir senin için?
Hep ağlayan taraftar değilim. Bazen duygularımıza yenik düşüyoruz sevdiklerimiz tarafından yerimleniyoruz.
Bana, dıştan bakınca soğuk, büyük birisi olarak gördüklerini söylüyorlar hâliyle öyleyim kimsenin yanında ağlamak, üzülmek rahatsız ediyor sessiz karanlık şekilde odamda ağlıyorum daha çok rahatlıyorum.
Umre'ye gittiğimde ilk Kâbe'yi gördüğüm vakit çocuk gibi sulu göz olmuştum. Bir tek onu hatırlıyorum.
Çekinirim arkamı dönerim ya da elimle yüzümü kapatırım. Çocukken mahallede oyun oynarken en küçükleri bendim ağladığım zaman ablalar bak ağlama ağlarsan sana gülerler falan demişti ordan kaldı herhalde
İstemsizce akar o yaşlar bazen gözümden lakin kimseler görsün istemem beni ağlarken, yüreğim ağlarken durdurmaya çalışsam da o yaşlar süzülür gözlerimden, her duygum yüzümde her duygum. Sormayın bana ağladığım vakit 3 ne'li soruları, neden/niçin/niye ağlıyorsun diye sormayın, hatta görmezden gelin beni ağlarken, yalnız bırakın, konuşmak istemiyorum, kafam dağılsın istemiyorum konuşup da. Gözyaşlarımı tutmak istemiyorum ki başaramıyorum da zaten, göstermeye çalışarak ağlıyorum lakin görüyorlar, rahatça ağlayabilmeyi esirgemeyin benden
İnsanların yanında ağlamak utanç veriyor güvenemiyorum iki gün sonra bunun ile dalga geçeceğinden zayıf noktamı kullanmasını istemediğim için her zaman yalnız bir köşede herkesden habersiz ağlarım