Kalbin kırıldığında hemen öfkelenir misin?

Genellikle evet... çünkü kalbimin kırılması için büyük bir olay olması lazım, güvendiğim birinin ihaneti gibi, ve ilk anda doğal olarak bir şok yaşar ve öfkelenirim, bağırır, çağırırım, o insan hakkında daha önce aklıma bile gelmemiş kötü şeyler söyleyebilirim, çünkü sağduyu kalmıyor o anda. Fakat sonrasında sakinleşince akşam saatlerinde olayı tekrar düşünür ve ona göre doğru, yanlış veya aşırı tepki verip vermediğime karar verir ona göre aksiyon alırım.

Boşluğa düşerim, hayal kırıklığına uğrarım, sessiz sessiz ağlarım kırıldığımda, sonra öfkelenirim, gözyaşlarımdan sonra lakin öfkemde sessizdir, tıpkı ağlayışlarım gibi.. Kendime öfkelenirim en çok, niye önsezilerini dinlemiyorsun, bile bile lades oynuyorsun, kendini kandırıyorsun sadece diye. Ağlamayacaksın, ağlamayacaksın diye kendime kızarım en çok, haklı çıktığım için daha da fenası kendimi dinlemediğim için kendime öfke duyuyorum, çelişkili ve dengesiz bir insanım sanırım lakin bu bocalayışlar özgüvensizlikten, sorunun kaynağını biliyorum, elbette ki düzelmelerim, dönüşümlerim, kırılma noktalarım olacak, büyümek böyle bir şey sanırım, kendime sığınıp şifayı yine kendimde buluyorum, olsun yine de pişman değilim kendimi dinlemediğim için, deneyim oldu, daha sağlamım, daha güçlü hissediyorum kendimi.