Bir insanın varlığına veya sevgisine ihtiyaç duymak acizlik midir?

Hayır, tabii ki, neden böyle bir durum acizlik olarak değerlendirilsin ki? Sonuçta, insan hayatı boyunca birilerine muhtaç olarak yaşamaktadır; dünyaya geldiğimizde dahi annemize ve babamıza muhtaç değil miyiz? Annemiz bizi emzirmiyor mu, babamız bizim karnımızı doyurmuyor mu? Hayatta hep bir şeylere muhtaç olarak dünyaya geliyoruz. Belli bir yaşa geldikten sonra birilerine veya bir şeylere muhtaç olmak bence acizlik değildir. Tam tersine, bunun kibir göstergesi olduğunu düşünüyorum. Eğer bir insan, birilerine muhtaç olduğunu kabul etmiyor ve yardım istemekten çekiniyorsa, bu kişinin biraz da kibirli olduğunu düşünüyorum. İnsan, hayatı boyunca çeşitli durumlarda desteğe ve yardıma ihtiyaç duyabilir ve bu, insan olmanın bir parçasıdır. Yardım istemek ve muhtaç olduğumuzu kabul etmek, aslında insanın güçsüzlüğünden ziyade, insanın sosyal bir varlık olduğunu ve toplumsal dayanışmanın önemini anlamış olduğunu gösterir.

Acizlik değildir. İnsan sosyal bir varlıktır. İnsan insana ihtiyaç duyar birçok konuda. Bu acizlik olmaz. İnsan bir başkasına doğrudan muhtaç olduğunda ona göbekten bağlı olduğunda acizlik olur.

Onları söyleyen arkadaşlar yanlızlık ancak Allah’a mahsustur bilmiyorlar galiba. Her insan sevmeye sevilmeye muhtac dır. Bu insan’ın fıtratında var.