Hiç anlatmaya cesaret edemediğiniz yaşanmışlıklarınız oldu mu?

Bazı şeylerin karanlıkta küle dönmemesi için gizlenmesi gerekir, bazı hislerin kaybolması gerekir. Rüzgarın en ferahlatıcısı o yavan yalnızlıkta esiyor. Her adımda izi kalan minik bir yel gibiydi, içimde uyanan asil bir başkaldırış öyküsü. Şimdi izi bile kalmadı, gölgesine sığındığın heybetli ağaçlar yaprak döküyor teker teker. Tüm evren usulca yıkılırken gökyüzüne, gökyüzünün de üzerine devrilecekmiş gibi hissettiğin o gece bütün perdeler aralanmış seni izliyorlardı. Kara bulutların zafer şarkıları bastırıyor ruhun haykırışlarını. Sonra kocaman odada kayboluyorsun, en gürültülü şekilde yok oluyor duvarların soğuk yüzü. Başucunda ince bir tını, davetkar bi sessizlik. Bir buluşma yeridir aynalardan süzülen sıvının paralel güzergahı. Kimse duymadan tamamlanması gerekiyor, kimse uyanmadan uyuman gerekiyor.

Yani anlatmaya cesaret edemediğim yaşanmışlıklar değil de anlattıkça bir şeylerin değişmediğini görüyorum o yüzden anlatmayı çok tercih etmiyorum. Elbette, bazen paylaşmak zor olsa da, yaşamış olduğumuz deneyimler bizi şekillendirir ve öğretir.