Niye yaşıyoruz biz bu dünya da ki? Bütün eziyet ve yük bize ama hala mücadele diyoruz acı gerçeklerin neden görmüyoruz?

38 girdim. Arkama bakıyorum, 17 ssklı işçi olarak çalışmış olduğum iş hayatım var bir gram birikimim yok. O kadar yıprattım bir kaç lisans ve yükseklisans bitirdim. Hayatımda ne sevgilim oldu ne de kendime zaman ayırmadım. Biz niye yaşıyoruz ki? Ne anlamı var bu yaşamın ve bu dünyanın? Allah bizi görüyor neden acımızı sonlandırmıyor? Niye bize ötenazı veya ölüm seçeneği yasal değil? Acılarını sonlandırmak ve kurtulmak için yeter demek gerekmiyor mu?

Düşünüyorum, hadi evlen diyorum, borçlar yeni bitmiş, gelecekte garanti bir işin yok, evin yok, düğün yapacak paran yok, kendime bakacak parayı zor kazanıyorum. Anne babadan miras yok. Bir yaştan sonra ne anlamı kalıyor her şeyin ki? Acı veriyor bana artık durdurmak için ne yapmalıyım? Psikiyatriye gidip ilaçlarla sakinleşme de istemiyorum. İnsan acılarını nasıl sonlandırır ki?