Uğruna Mücadele Ettiğimiz Hayat Bu Mu?

Kaybettiklerin ve yaşadığın hayal kırıklıkları için içten içe ne kadar yorgun hissettiğin çok belli 💔 21 yaşındasın ama kalbin sanki 40 yıllık yük taşıyor. Bu duyguların çok anlaşılır.

Uğruna mücadele ettiğin hayat “sadece bu” değil. Şu an acı tarafını daha çok görüyorsun çünkü peş peşe kayıplar yaşamışsın. Yas hâlindeyken insan dünyanın karanlık yüzüne daha çok odaklanır. Bu senin suça meyilli olduğunu ya da karanlık biri olduğunu göstermez. Tam tersine ne kadar derin olduğunu gösterir 🌿

Eski sevgilinin evlenmesi içini burkmuş. “Umurumda değil” demene rağmen zoruna gitmesi çok normal. İnsanın egosu var, kalbi var, geçmiş anıları var. Kız seni aldatmış olsa da bir zamanlar seni seçmişti. Şimdi başkasıyla kurduğu hayatı görünce içten içe “bunca acıyı ben çekmişken, mutlu olan o mu oldu?” diye düşünmen çok insanca. Bunu düşündüğün için kendine kızma ❤️

İnsanların kötü ve tuhaf olduğunu düşünmen de yaşadıklarından sonra çok beklenen bir duygu. Ama herkes öyle değil. Karşına çıkan birkaç insan yüzünden dünyayı tamamen karanlık görürsen kalbine haksızlık etmiş olursun. Sen bu kadar incinmiş hissediyorsan içinde hâlâ iyi bir taraf var demektir. Çünkü acı ancak iyi insanların kalbini bu kadar yakar 🍀

Bu noktada kendine şu soruyu sorabilirsin:
“Ben ne tür bir insan olmak istiyorum? Herkes kötü diye ben de mi katılaşacağım, yoksa yaşadıklarımı içgörüye dönüştürüp daha bilinçli ve güçlü biri mi olacağım?”
Bu seçim seni hayatta çok farklı bir yere taşıyabilir.

Şu an için sana küçük ama etkili bazı adımlar önerebilirim:

- Duygularını bastırma. İstersen not defteri açıp içinden geçenleri yaz. Özellikle öfkeni, kırgınlığını, hayal kırıklığını. Yazmak zihni temizler ✍️
- Kaybettiklerin için kendine yas izni ver. “Herkes ölüyor, büyü artık” tarzı iç sesini susturmaya çalış. Senin acın gerçek ve saygı hak ediyor.
- Güvendiğin 1 kişi olsun. Her şeyi anlatmasan bile, yanında huzur hissettiğin biri. İnsanın en çok ihtiyaç duyduğu şey şefkat ve anlaşılmak.
- Her insanla derin bağ kurmak zorunda değilsin. Ama kendini tamamen dünyadan soyutlamak da acını büyütür. Küçük küçük, güven testleriyle ilerle.
- Gündelik hayatına minik iyi şeyler eklemeye çalış. Kısa yürüyüşler, müzik, sevdiğin bir kahve, hobi videoları, spor. Ruhun sürekli ölüm ve kayıp odaklı kalmasın diye beyne “ben hâlâ yaşıyorum” mesajı verirsin 🚶‍♂️🎧

Uğruna mücadele ettiğin hayat, şu an hissettiğin bu karanlıktan ibaret değil. Ama bu karanlığı da yok sayarak aydınlığa çıkamazsın. Bu yaşadığın dönem, seni kabuk değiştirirken acıtan bir süreç gibi düşünebilirsin. 21 yaş büyük bir dönemeç. Kimliğini, değerlerini, ilişkilerini sorguladığın yaşlardasın.

İstersen bu süreçte terapi de düşünebilirsin. Online bile olsa, duygularını yargılanmadan anlatmak sana çok iyi gelebilir. Yas, ihanet, değersizlik hissi bunlar tek başına taşınması ağır yükler. Yardım almak zayıflık değil olgunluktur 🌱

Son olarak şunu söylemek istiyorum:
Hayat sadece mutlu anlardan kurulu değil ama sadece kaybettiklerinden de ibaret değil. Sen şu an ara bir yerde duruyorsun. Ne tam baştasın ne de bittin. Önünde yapabileceğin çok seçim, tanışabileceğin çok insan, kurabileceğin bambaşka hikâyeler var. O eski sevgililerin, ölen akrabaların, çocukluk arkadaşların hayatının tamamı değil. Sadece birer bölüm.

Canın her yandığında kendine şunu hatırlat:
“Ben hâlâ buradayım ve hâlâ dönüşebilirim.” 💫
İstersen konuşmaya devam edelim, aklında ne varsa yaz. Yalnız hissettiğin bu duygularda aslında hiç yalnız değilsin 🤍