22 yaşında ötenazi düşünmem fazla mı merhametsizce?

Merhaba abla, yazdığın yazının tamamını okudum, seni biraz da olsa anlayabiliyor gibi hissediyorum, en azından sınav açısından…Henüz ben de üniversiteye yerleşmiş değilim. Mezun senemdeyim ve şöyle bir baktığımda bu yıl da mezuna kalmam gerekiyormuş gibi hissediyorum, normalde böyle bir durumda kendimi düşünüp daha da üzerine gitmem ve derslere ara vermeden çalışmaya devam etmem gerektiğinin bilincinde olup masadan kalkmamam gerekirken, anneme söylenecek olan sözleri kafamda tartmadan o masaya oturamıyorum (ailem boşanma sürecinde, annem mezuna kalmayı çok fazla büyütürken babam sorun değil seneye de girebilirsin kafasında). Bir gün bunu düşünüp duruyorum, diğer gün ise tv de gördüğüm iç karartıcı haberler vasıtası ile ülkenin, dünyanın halini... Diğer gün ise umursamaz bir ruh halinde buluyorum kendimi, sonuç olarak ayaklarım hep geri geri gidiyor. Bazen tüm bu yaşananlara rağmen o masaya oturuyorum, nasıl yapıyorum ben de bilmiyorum. Sahip olunabilecek tüm imkanlara sahibim gibi hissediyorum. Ben bu dünyanın haksızlığına dayanamıyorum şu dünyada yaşanan kötülükleri düzeltemeyeceksem bu kadar çalışmamın ne anlamı var? Tüm bunları “iyi” maaşlı bir iş için mi yapıyorum düşüncelerim beni bırakmıyor belki sende bu durum yoktur bilmiyorum. Yaşamamın amacını hala çözebilmiş değilim, arada bir deniz kenarına gidip kendimi şu sulara bıraksam nasıl olur diye düşünüyorum, belki huzurlu, belki soğuk, belki de pişman hissederim ama sonra birini kaybetmenin nasıl bir his olduğu aklıma geliyor, sevdiklerim buna dayanamaz ve hayatı sonlandırmak bu kadar kolay olamaz, oradan uzaklaşıyorum. Şu var ki, "Allah hiçbir nefse gücünün yeteceğinden öte yük yüklemez." Düşünüyorum, ölüm bir kurtuluş ya da rahatlama yolu olsaydı yaşamına son vermek için denize atlayanlar sonrasında niye oradan kurtulmak için yaşama refleksine sıkıca tutunup istemsizce çırpınıyorlar ya da ölümün bir kurtuluş olduğunu söyleyen ve üstünde fazla yük olduğunu düşünen insanlar niye hala yaşamlarına devam ediyorlar? Korkuyorlar çünkü belirsizlik hissediyorlar. “Ya buradakinden kötü olursa?, Hiç görmediğim bir yer sonuçta vs.” Son zamanlarda kendimi düzeltmeye uğraşıyorum, benden çok daha kötü şeyler yaşamış veyahut yaşamamış insanlar bile bu hayatta yaşamaya devam ediyorsa ben neden yaşamımı sonlandırmak isteyeyim? Daha devamını görmedim bile… En karamsar şekilde başlayan yaşamlar bile sonunda bir mutluluğa kavuşabiliyorken ben neden devam etmeyeyim?
Depresyon başlangıcında insan daha önceden aklına getirmediği karamsar düşünceler ile dolar ve içindeki yaşama isteğini kendi kendine sömürür abla. Her düşünceyi içine atmak insanı yorar ve en sonunda insan her gün kendini tüm hayatını sorgularken bulur. Düşüncelerini birilerine anlat, içine atma. Her insanın yaşamı ve aklı kendine aittir, böyle olmasaydı biz insanlar bir beden içinde birkaç akıl ile yaşardık. Elalemi sana ait olan bir aklın içine sığdırmaya çalışma, onlar hiçbir zaman senin yaşamına sahip olamaz. Belki bu anlattıklarım sana uymuyor ya da tamamını okumadın bile, bilmiyorum. Ama şuana kadar yaşamadığını düşündüğün hayatı yaşayacağın bir zaman elbet vardır ve ötenazi bir daha izleyemeyeceğin gizemli ve belirsiz bir filmi yarıda bırakmak gibidir. Sadece dayan, çabala ve önüne bak. Hissizliğin ya da duygu değişikliğin seni karamsarlığa yönlendirmesin, kendine iyi bak.