Bir konuda karar verirken mantıkla mı yoksa kalbinizin sesiyle mi hareket eder siniz ?

Çoğunlukla mantığımı dinlerim. Fikir, sana bir yol gösterir. Karar, seni yola başlatır. Sabit fikir, seni yoldan çıkarır. Kararlılık, seni yolda tutar. Her şey bir fikirle başlıyor. Akla düşen bir fikir, sana mantıklı geldiği anda karara dönüşüyor. Karar, davranışa yansıyabildiğinde, o zaman yolculuk resmi olarak başlıyor. Yolculukta virajlar, engebeler, uçurum kenarları var... Hatta bazen senin istediğin gibi bir yol bile yok ilerlenebilecek. Yolun bundan sonrasına katırlarla devam edeceğiz komutu geldiğinde, yok arkadaş ben arabamla devam edeceğim dersen, işte bu sabit fikir hali seni yoldan çıkarır. Amacın ne?

Kararlılıkla devam edebilmekse eğer, o zaman değişime ayak uydurabilmeye ihtiyaç var. Zaten bir şeyleri değiştirmek için yolda değil misin yeni fikir, yeni karar ve yeni davranışlarla? Eskiye sabit kalmayı istemenin ne anlamı var? 🤷🏻‍♀️

Benim için, bir konuda karar verirken hem mantığı hem de kalbimi dinlemek önemlidir. Mantık, bize gerçekçi ve analitik bir bakış açısı sunar. Fakat kalbin sesi, içgüdülerimizi ve duygusal bağlantılarımızı ifade eder. İdeal olarak, mantık ve duygular arasında bir denge kurarak kararlar almak en iyisi.

Hızlı karar alırım ama mantıklı karar almayı önemserim. Başta mantıklı iç sesimi dinlesem bile son sözü sanırım duygusal kâlbim söyler. Kâlbimin son sözünü mantıklı bulmasam bile ben yine kâlbimi dinlerim. Duygulara önem veriyorum.