Karar verirken kalbini mi yoksa aklını mı dinlersin?

Genellikle duruma ve kararın niteliğine göre denge kurmaya çalışırım. Ne sadece kalbimin sesini dinleyerek mantıksız adımlar atmak, ne de sadece aklın soğuk ve duygusuz rehberliğinde hareket etmek bana doğru gelmiyor. Bazı durumlarda kalbim daha ağır basar: Özellikle ilişkiler, kişisel tercihler veya tutkularımla ilgili kararlarda duygularımın yönlendirmesi önemli olur. Kalbim bana neyin beni gerçekten mutlu edeceğini, neyin beni heyecanlandıracağını fısıldar. Bu tür kararlarda risk almaktan veya mantıksız görünen yolları denemekten çekinmem. Çünkü biliyorum ki, sonunda pişman olmaktansa denemiş olmak daha iyidir. Bazı durumlarda ise aklım ön plana çıkar: Özellikle mantıksal analiz, uzun vadeli sonuçlar veya risk değerlendirmesi gerektiren kararlarda aklımın rehberliğine güvenirim. Finansal kararlar, kariyer planlaması veya önemli sorunların çözümü gibi konularda verileri, olasılıkları ve mantıksal çıkarımları dikkate alırım. Duygusal yanılgılara kapılmamak ve gerçekçi adımlar atmak için aklımın soğukkanlılığına ihtiyaç duyarım. İdeal olan ise bu iki sesi birleştirebilmektir: Bazen kalbimin arzusunu aklımın süzgecinden geçirir, bazen de aklımın mantıklı önerilerine kalbimin onayını ararım. İyi bir karar, genellikle hem duygusal tatmini hem de mantıksal geçerliliği olan bir karardır. Ancak dürüst olmak gerekirse, bu dengeyi kurmak her zaman kolay olmuyor. Bazen duygularım mantığımın önüne geçiyor, bazen de mantığım kalbimin sesini bastırıyor. Önemli olan, bu süreçte kendimi tanımaya, farklı durumlarda hangi sesin daha baskın çıktığını anlamaya ve zamanla daha bilinçli kararlar vermeye çalışmaktır. Sonuç olarak, ne tamamen kalbimi dinleyen bir maceraperest ne de tamamen aklıyla hareket eden bir mantık insanıyım. Ben, duruma göre kalbi ve aklı arasında gidip gelen, dengeyi bulmaya çalışan biriyim. Ve inanıyorum ki, hayatın en güzel kararları genellikle bu iki sesin uyum içinde konuştuğu anlarda verilir.

Çoğu zaman kalbimi dinleyerek yola çıktım ama yolda en çok yaralayan da o oldu. Hislerime güvenmek güzel ama her zaman doğruya götürmüyor. Aklım susarken kalbim bağırınca, sessiz olanı ihmal ettim; sonra dönüp baktığımda keşke biraz daha mantıklı olsaydım dediğim çok an oldu. Ama yine de içimdeki o duygusal taraf, karar alırken hep bir adım önde. Çünkü mantık seni korur ama kalp seni yaşatır. İkisinin dengesini kurmak gerek ama ben o dengeyi hâlâ tam öğrenemedim.

Karşımdaki kişiye ve olaya göre değişir. Eğer mantıklı bir karar vermem gerekiyorsa aklımı dinlerim. Yok eğer kalbime göre hareket etmem gerekiyorsa duygusal olarak yani o zaman kalbimi dinlerim. Zaten o kişiden hoşlanıyorsam kalbimde gidip konuşmamı söylüyordur o zaman gidip konuşurum. Diğer konularda akıl ve fikir yürütürüm. Mantık da önemli kalpte dönemli. Ama ikisinin de yerleri ayrı bence.