Kendinizle yüzleşmek size de iyi geliyor mu?

Her daim her an her acımızda her mutluluğumuzda bizi asla yanlız bırakmayan kişiye özbenliğimize neden bu kadar şefkatsiz davranıyoruz sence? Başkalarının yaptığı hataları doğru düzgün özür bile dilemeden niyetini bile görmeden kabul ediyoruz da kendi kusurlarımızı, hatalarımızı neden tolere edemiyoruz?

İyi bir şey mi kötü bir şey mi

Yok aldığım için rahatladım zaten

Bu ne gardaş? Ne demek istiyin?

Türkçenin gözünü seveyim 🤍

Ben kendimle yüzleştim, olmamam gereken bir kişiye aşık oldum, bundan kaçtıkça kendime zulm ettiğimi haksızlık yaptığımı farkettim. Bunu kabul etmeyince bir yandan ona adım atıyorsun karşı taraf sorguluyor , sen de beni istiyorsun diyor, yok alakası yok diyorsun, tutarsız davranıyorsun. Ben şu an yüzleştim, evet kardeşim diyorum kendine tamam kabul et, aşık oldun, ilgi aldın, ilgi duydun, kötü birisi değilsin sen ama bu doğru değil, ondan uzak dur, ama kendine de kızma, yıpratma kendini

Evet inkar etmek bataklıkta çırpınmaya benziyor, çabaladıkça batıyorsun, şu an tekamül ettim. Kabul ettim. Ona itiraf etmedim ama kendime itiraf ettim. Evet seviyorum, duygusal boşlukta olduğum bir an ilgisiyle sevgi sözcükleri ile beni aşık etti ama bende oldum , tek suç onun ya da benim değil. Keşke konuşmasaydım tamam ama geçmişi değiştirebiliyor mu insan hayır. Onunla bir geleceğim olması mümkün mü? O da hayır. O zaman arkadaş ayağı ile iletişimi sürdürüp kendimi de onu da ümitlendirip sonra yıkmanın kime ne faydası var bu tutarsızlığın. Evet aşığım, ne zaman geçecek bilmiyorum. Geçer mi ondan da emin değilim. Emin olduğum ve yapabildiğim şey sevmekten vazgeçmek değil ama iletişim kurmadan durabilirim bunu yapabilirim

Bilmiyorum, çok üstüme geldi, seviyorumlar, hoşlandımlar, senden çok etkilendimler, ağlamaklı ses kayıtları. İçim eriyor sesini duyunca, fotoğraflarına bakınca. Şu an uyanıyorum aklımda o, uyuyorum o, gün içinde sürekli yüzü gözümün önünde , sesi kulaklarımda. Ama biliyorum ki bunu yaptığı tek kişi ben değilim. Ve biliyorum ki ondaki tamamen cinsel ilgi. Beni söylediği gibi gerçekten sevmiyor istemiyor. O tatmin haz peşinde. Aslında kendimi tebrik bile etmem lazım. Duyguma rağmen onun çağrılarına direndim, kendimi korudum ama seviyorum böyle ahlaksız birini ne yapabilirim? Unutmaya çalışmak daha kötü yapıyor. Kendimi zamana nadasa bıraktım

Evet diğer türlü dengiz bir sıkıntı yok ama o ahlaki açıdan bir çöplük ve istese bile ona alıştığı için kendini frenleyemiyor belki de durmak istemiyor. Bazen üzülüyorum acaba onda bu imajı ben mi çizdim neden bana gerçek bir duygu ile yaklaşmıyor diye, o konuda yıpratıyorum kendimi. Ama onun bana bakış açısı kendi deneyimleri ile de ilgili. Bunun tek sorumlusu ben olamam demi? Tek sorumlusu bensem bu beni daha çok üzüyor

Herkes çok mu bir bok? Gözümüzde büyüttüğümüz tüm o kişiler biz bir anlam yüklediğimiz için anlamlı değil mi aslında?

Neden bozuluyor