Çocukluğunuzla yollarınız ne zaman ayrıldı?

Annemi kaybettikten sonra veda ettim çocukluğuma. Artık tek başıma bir annenin korumacı kolları olmadan devam etmek zorunda kalınca insan ciddi şekilde büyüyor. Ama şunu net söyleyebilirim bu hayatta anneden başka gerçek yok, diğer herkes yalancı ve sahtekar

Şöyle düşünüyorum da geçmişe dönük olarak ben hiç dışarı da oynamadım mesela ben hiç arkadaş ortamı yapmadım ben hiç parka gidip arkadaşlarla çiğköfte partisi yapmadım burada çok yaparlardı. Benim tek bir görevim vardı benden küçük 3 kardeşime bakmak şu an kim görse beni kardeşlerimin annesi olarak biliyor çünkü ben onları büyüttüm annem değil. Annemde benden bir yaş küçük kardeşim ile gezmeye giderdi gitmese bile yine onların sorumluğu bana ait olurdu.

Çocukluk ne onu bile bilmiyorum arada çocuk gibi davranıyorum diye sen daha olgun değilsin deniliyor bilmiyorlar ki ben hiç çocukluk nedir yaşamadım parka bile daha geçen yıl gittim herkes tuhaf tuhaf bakıyordu olsun salıncakta sallandim hem istediğim duyguydu yaptım ama içimde ukte kalarak yaptım eski tadı yok ama yine de bari sallandım diyebileyim diye. Her şeyin yeri zamanı vardır elbet ama yaşanmamışlıkları ben hiçbir zamana sığdıramadım varsın 30 yaşına geleyim ama ben yine o içimdeki kırgın çocuğun yüzünü insanlara doğru çeviremeyeceğim bir kere küsmüş sırtını dönmüş daha fazla üzülmesine katlanamam içimdeki ölen bir çocukla da yaşayamam.

Velhasıl abi, biz kırgınlıklarımızla büyüdük biz topla parkla buyumedik bizi bunlar büyüttü. Çok şükür rabbime bu bilinci erkenden kazandığım için..