Birisine işiniz düştüğünde ve işiniz bittiğinde davranış şekliniz nasıldır?

İnsan olmayanlar için menfaatleri ağır basıyor, insanlıktan nasibini almamış olanlar için. Adam kullanmayı marifet sananlar var, kimseyi kullanmak için hayatında kalmıyorum. Hislerim menfaatlerimden daha mühim yoksa ben de bilirdim yalakalık yapıp birilerini parmağımda oynatmayı lakin ben kalp sancılarımı unutamam, yaşanmamış sayamam enkaz altında kaldığım günleri. Kendi işimi kendim yapıp kalbimin ısınmadığı kişilere istediğimi yaptırmak için yalakalık yapanlardan değilim. İşi düşülen oldum genelde de, kullanılan oldum, kullanıldıktan sonra da bir tarafa atılan. Gereksiz iyi niyetli olduğum için kendimi kabahatli görüyorum, insan mütemadiyen mi kanar, hepsi öğreti oldu, kendimi inşa edebildim, musibet kişiler nasihatlerden daha öğretici oluyor, hepsi de yüzümün gözümün sadakası olsun. Sonrasında kullanamadıkları için de beni, kaybolup gittiler, ah iyi ki de gittiler de kurtardılar beni kendilerinden, istediklerini alamadıklarında kaybolup giderler sevgisi sahte olanlar, gitsinler diye de istediklerini ısrarla vermedim, çünkü tek kanatlı kuş uçmuyor lakin şöyle bakıyorum da hâlâ işi düşürülen, kullanılan bir insanım birisi için, dışardakilere resti çektim, ayar verdim de, kardeşe yapılamıyor aynısı, altından giriyor üstünden çıkıyor, anne baba da devreye girince hayır demek mümkün dışı oluyor. Genelde kimseden bir şey istemem lakin her şeyi de tek başıma yapamam, oldu ki işim düştü, yardım istedim, akabinde minnet duyarım, iyiliğini unutmam, yanımda oluşunu, bir insanın bana destek olması, yanımda olması, güzelliğiyle gelmesi menfaatlerimden de daha mühim, iyi ve vefalı bir insan kolay bulunmuyor çünkü.

Vefa nedir bilirim, bana bir gelene 2 giderim. İyiyse iyi, kötüyse kötü. İşimi halledenin elbet bende işini hallederim, tutarım elinden. Çok da önem verdiğim bir şeydir. Vefa borcumu ödedikten sonra pek umrumda olmaz sadece, mecburiyet olmazsa konuşmam yani. İşimi halletti, işini hallettim olay bundan ibaret.