Hayata karşı hevesinin kalmaması?

Öyle boşum ki ne bir beklentim ne bir sevincim var. Boşuna nefes alıyor, boşuna yaşıyormuşum sanki. Bir de bunu takip eden ölüm düşüncesi var peşimi bırakmayan. İnsan hiç korkmaz mı? Korkmuyorum. Kalan birkaç sorumluluğumun hatrına dönüyor dünyam. Bazen onları da s…. edesim geliyor gerçi. Adım atmaya, nefes almaya bile hevesim yok. Benim için iyi olacak hiçbir şeye heyecanlanamıyorum. İş, arkadaş, ailem dahi dahil bu duruma. Ziyadesiyle hiçbirine karşı aşırı duygularım yok. Ne kimseyi çok sevebiliyorum ne de çok üstüne düşebiliyorum. Sanki şu an bana en yakın olan kişi yanımda can verse bakıp hmm yaparım gibi. Duygusuz, boş, beklentisiz ve hevessizim. Yaşamak anlamsız, bunca zorluğa bir hiç uğruna katlanmak daha anlamsız geliyor. Bir çiçeğe, yoldan geçen kediye, yeni doğmuş bebeğe, basitçe insanların en kolay sevebileceği her şeye karşı hissizim. Bu hiçlik gittikçe yaşamı anlamsız kılıyor. Aşırı duyguların pençesinde olabilseydim eğer , eminim bütünüyle nefret ederdim bu dünyadan. Oysa yalnızca nefret duygusu bile besleyemeyecek kadar hevessizim bu dünyaya