Dürüst olmaya çalışmak huzur verirken aynı zamanda ruhunuzu sıkar mı?

Ruhumu sıkmaz fakat doğruyu söyleyen dokuz köyden kovulur olayını defalarca kez yaşadım. Her doğru her yerde söylenmez nasihatini de dikkate alırım ama yine de dürüst oluşum göze batar. Yalnız kalmaktan korksam sularına giderim, ben üstü örtülen yalandan, yarısı doğru olan yalandan, içten pazarlık ve duygu sömürüsünden, görev edinilen iyilik ayrıca mıy mıy halleri sevmiyorum. Sizin işinize yalan geliyor diye idare etmem, edemem. Bu konuda anlaşabildiğim herkes baştacı. Ruhumu sıkıyor olsa da umurumda olmaz, her gün yalanım ortaya çıkacak mı -(ki ayrıca elbet çıkacak)- sorusuyla uyumaktansa açık ve doğru olarak olanı söylerim biter.

Bence insan kendisi icin durust olur. Karsidaki kisiye ne kadar deger verirse versen durustluk insan icin buyuk bir hazinedir. Buyuk birsey oldugu icin insanlar durust olmaktan yorulabilir fakat kendi icin durust olan kimseler her sekilde durustluklerine devam eder diye dusunuyorum.