İnsan bir zamanlar çektiği acıları nasıl hiç yaşamamış gibi davranabiliyor?

Aslinda insanin yine aklinda kalan birsey dir ama sonsuza kadar aklinda ve su aninda geçmisi tutmasi kisiyi hasta edebilir. Agir seyler atlatabilmis ama küçük seylere uzulen, takilan kisiler aslinda duygusal ve kolay kirilgan kimselerdir fikrimce. Neden diye düsünecek olursak, hayat önümüze zor seyler koydugunda ne kadar güçsüz veya duygusal dahi olsak yüzlesmek zorunda kaliyoruz, bu zamanlarda bizi birçok yönden degistirebiliyor. Zor olan birseyde odaklanmasi gereken birçok sey olur, kendini dusunmek yerine o an kurtulmanin çare yöntemlerini ararsin buda bir nevi uyusturma etkisi gibi. Küçük birsey de ise uzulmek , kirilabilmek ise kendimiz olmak aslinda. Çok karisik gibi oldu ama küçük birsey oldugundan küçük kaliyor. Ama dogamiz degismiyor. Aci panzehirini olustursa bile insana faydasi olmaz, insanlar belirsiz varliklardir, her an herseye uzulebilir veya kirilabilirler. Bu bizim dogamiz.

Uzun oldu gerçekten baya ben bile kafamda oturtmaya çalisip anlatabilmeyi dendim 😅

Alışıyor ve eskisi kadar acıtmıyor. Elin uzun süre yandığında bile bir süre sonra o acıyı duymamaya başlıyorsun. Bu karla oynadığında bir süre sonra sızlamaması hatta yanması gibi ya da serçe parmağını sehpanın kenarına vurup bir iki saniye sonra unutman ve hissetmemen gibi. Bu acıyı bize hissettirmeyen hatta unutturan zihnimiz mi yoksa kalbimiz mi orayı bende çözemedim