Bazı şeyleri yazıya dökseniz, sayfaların o yükü taşıyamayacağını düşündüğünüz oldu mu?

Yazmak benim için bir ilaç gibi ruha. Hele ki zihnimde bir sürü uçuşan düşünceler olduğunda kendimi anlamak ve bu düşüncelerimi sağlıklı bir şekilde ayrıştırmak için en kolay yol benim için. Duyguları akıtmak da buna eşlik ediyor tabi. Çünkü yazmak kadar paylaşmanın da gücü olduğuna inanıyorum. Okumak bir başkasını okumak bir başkasını okumak. Farklı açılardan hayatına bakması gibi insanın. Yazmak bana göre bir ilaç gibi ruha. Şimdi benim için terapi vakti. Kendinize dokunmak için bir kağıt ve kalem alıp elinize yazabilirsiniz sizde eminim. E ben yazamam. Siz elinize alın bi hele kağıt kalemi. Bakın görün nasıl akacak düşünce ve duygularınız kaleminize. İnsanın konuşamadığı hatta bazen kendine bile itiraf edemediği şeyleri yazıya dökmesi önce ağlama eşlik etse de sonra ruha şifa inanın. Biri görür duyar diye hiç kaygılanmayın. En kötü yazdığınızı yırtar ya da yakıp geçersiniz kağıdı. Ruhunuza dokunmak istiyorsanız maalesef oturduğunuz yerden olmaz. Harekete geçmelisiniz. Ve insanın kendine iyi gelen şeyler için harekete geçmesine biz özşefkat diyoruz. Maalesef biz toplumumuzda kendimizden başka herkese şefkat gösteriyoruz. Sonra bi bakmışız tükenmişiz. O yüzden önce kendinizle başlayın şefkat duymaya. Bu bencillik değil. Siz iyi olursanız enerjiniz yayılır etrafınıza iyi gelirsiniz. O yüzden benim öz şefkatim olan yazı yazmam belki size de ilaç olur. Bi deneyin derim😉 Geceniz iyi olsun🙋🏻‍♀️😌 Bu tavsiyem de burada dursun..

Tam tersi oldu yazdım ve yazdıkça uçtum, kalemime hakim olamadım. Aklımda olanı yazmama bile izin vermedi ve beni peşinde sürükledi. Yeniden farklı bir konu kaleme almaya kalkıştığımda da zihnimi başka şeylerle meşgul etti. Kalemime bile yön veremiyorum şuanlık benim sorunum bu. Ama bir düşününce edebiyata bile ağır gelecek, hayallere boyanmış bir uçağı kedere boğacak derecede bir derdim yok. Bazı zamanlar elbette en dertli benim, akıl hastanesine mi gitsem ne yapsam dediğim oluyor. Ama başka insanların derdini hayatını düşününce bu bencillikten de sıyrılıyorum çünkü kendimden soğumama sebep oluyor.

Mesela şimdi de kalemin rolünü klavye üstleniyor. Bu yazıyı okurken anladım insanları, insanlığı ve umudu tükenmekte olan yorgun ruhları. Ölüm düşüncesi var aklında yaşamak çok ağır diyor ama yine de son kalan umut kırıntısıyla kağıttan bir uçak yapıyor ve kalan bir damla hayal zerresiyle onu uçuruyor.. Belki de ihtiyacımız olan tek şey bu bakıştır. Anlamak isteyen ve merak eden, ufaktan hoş gören ve yardım etmek isteyen..