Kendimi bu histen neden alıkoyamiyorum?

Bir kurumda memurum. 1 sene önce atandım yaklasik. İlk günden beri 2 kızla çok samimiydim iş arkadaslarmdi. Ancak bir tanesi aşırı derecede herkesin arkasından sallayıp hiçbir şey olmamış gibi gözümün önünde samimiyetine devam etti ediyor arkasından salladiklariyla. Diğeri de erkeklerle adı çıkmış kurumda. Ve çocuk gibiler bir gün samimi davranirken diger gün aşırı soguklar. Bir de bunlarla aynı apartmana taşınmıştım ama diğer ikisi daha samimi oldu aralarında o kadar laf söz olayı olmasina ragmen. Ben de bunlardan dolayı çok soğudum dedm kendi kendime işten kimseyle bundan sonra ve gideceğim yerdekilerle de artık samimi olmayacağım iş dışında. Bunlardan başka da arkadaşım olmadığı için gorustugum kendimi çok yalnız hissediyorum ve onlardan aşırı soğudum selam sabah dışında kesinlikle görüşmeyi düşünmüyorum. Bu yalnızlık histen nasıl kurtulurum? Şu an görev yaptığım il aşırı küçük sosyal faaliyet yok denecek kadar az. Buranın da bir gün biteceğini gideceğimi düşünerek yaşıyorum her gün ama zor geliyor yalnızlık.